บทที่ 283

ทันใดนั้นมีเสียงตกใจดังขึ้น ลู่ฝานและคนอื่นอ้าปากค้าง จนแทบยัดแอปเปิลเข้าไปได้ทั้งลูก

"หานเฟิง นายบ้าไปแล้วเหรอ"

ฉู่สิงพูดออกมาเป็นคนแรก

ศิษย์พี่ใหญ่หัวเราะ เสียงหัวเราะเหมือนเขาจะจากโลกนี้ไปแล้ว

นักเรียนคนอื่นของคณะสงบใจโมโหมาก โดยเฉพาะนักเรียนชายที่มีไม่มาก ลุกขึ้นมาชี้หานเฟิงแล้วพูดว่า "ไอ้หื่นกาม รนหาที่ตายใช่ไหม"

พวกนักเรียนหญิงอ้าปากอย่างตกใจ ทำไมหานเฟิงคณะหนึ่งเดียว ปากไม่มีหูรูดขนาดนี้ ศิษย์พี่ม่านเหยียนจะโมโหแล้ว

เป็นไปตามคาด ศิษย์พี่ม่านเหยียนหน้าแดงถึงหูทันที

ใบหน้าทั้งหน้าเหมือนผ่านการย่างมา แดงจนควันจะลอยขึ้นมา

"คนไร้ยางอาย!"

ตอนนี้พลังปราณบนตัวม่านเหยียนระเบิดออกมาสามเท่า ความโมโหทำให้ม่านเหยียนระเบิดพลังออกมาเหนือกว่าปกติ

เสียงเพลงดูเย็นยะเยือก นี่คือไม้ตายที่น่ากลัวของเพลงล่าขวัญฝันเลือนราง ผีร้ายกลืนจิต!

ทำนองหนึ่งดังขึ้นมา พื้นล่างเท้า พลังปราณบนตัวระเบิดออก

แรงกระเพื่อมอันน่ากลัว พร้อมด้วยแสงปกคลุมตัวหานเฟิงเอาไว้

จนแรงกระเพื่อมมาถึง หานเฟิงเพิ่งตั้งสติได้ สีหน้าตกใจทันที

ตู้มตู้มตู้มตู้ม!

เสียงระเบิดดังขึ้นบนตัวหานเฟิงติดต่อกัน

หานเฟิงกระอักเลือดออกมาเป็นสาย ตัวเอียงไปด้านหน้า ตอนช่วงเวลาสำคัญ เขาคว้ากระบี่ฟ้าครามเอาไว้ เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงบนพื้น

แววตาม่านเหยียนมีความโมโห มองหานเฟิงอย่างแน่วแน่ ลู่ฝาน ฉู่สิงและฉู่เทียน เห็นหานเฟิงยังกำกระบี่ฟ้าครามเอาไว้แน่น จึงพากันโล่งอก

"ไม่ตายก็ดี!"

ลู่ฝานพยักหน้าพูด