บทที่ 289

สายตาของนักเรียนหญิงที่มองฉู่สิงและคนอื่น เต็มไปด้วยความโมโห แทบจะเข้ามาควักลูกตาของฉู่สิง

ฉู่สิงยังมีใบหน้าเหม่อลอย เหมือนยังคงนึกย้อนไป

แต่ตอนนี้คณะหนึ่งเดียวแพ้ไปสองรอบแล้ว จะแพ้อีกไม่ได้

ลู่ฝานมองศิษย์พี่ใหญ่แล้วพูดว่า "ศิษย์พี่ใหญ่ รอบต่อไปให้ผมละกัน เราสองคนต้องขึ้นไปสู้"

ศิษย์พี่ใหญ่พยักหน้าเบาๆ "ระวังด้วย เทียบกับอันดับ การทำความเข้าใจวิถีสำคัญกว่า"

ลู่ฝานพูดว่า "ผมมีความยับยั้งชั่งใจอยู่แล้วครับ"

ลู่ฝานลุกขึ้นเดินไปที่ต่อสู้

เมื่อเห็นลู่ฝานออกมา หลิงเหยาลุกขึ้นมาทันที

ครูมองแล้วประกาศว่า "ลู่ฝานคณะหนึ่งเดียวสู้กับหลิงเหยาคณะสงบใจ"

หลิงเหยาเดินก้าวเข้ามา มองลู่ฝานอยู่อย่างนั้น

ลู่ฝานพูดอย่างราบเรียบว่า "เจอกันอีกแล้วนะหลิงเหยา"

หลิงเหยายิ้มเหมือนดอกไม้ "ใช่ ช่วงนี้นายเป็นไงบ้าง"

"ก็ไม่เลวนะ เธอล่ะ"

......

ทั้งสองคนคุยกันต่อหน้าอาจารย์ทั้งสองคณะ รวมไปถึงนักเรียนทุกคน

ไม่มีใครคาดคิด ว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้

ขนาดศิษย์พี่หานเฟิงยังตกใจจนอ้าปากค้าง

"ศิษย์น้องลู่ฝานทำอะไรอยู่ จีบสาวต่อหน้าทุกคนเหรอ"

ศิษย์พี่ฉู่สิงตั้งสติได้แล้ว กำลังใช้เสื้อเช็ดเลือดบนหน้า

ศิษย์พี่ฉู่สิงไม่สนใจ อาการบาดเจ็บภายในสักนิด แค่คราบเลือดบนหน้า ส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์เล็กน้อย จำเป็นต้องเช็ดให้สะอาด

"นี่คือทักษะการต่อสู้พิเศษ นายจะไปรู้อะไร"

ศิษย์พี่ฉู่สิงหัวเราะแล้วเอ่ยขึ้น