บทที่ 292

อาจารย์อู๋โฉวไม่พูดอะไรมาก แต่มีรอยยิ้มบนใบหน้า

ต่อไปเมื่อคณะหนึ่งเดียวต่อสู้ไปถึงคณะกระบี่และคณะหยินหยาง เธอจินตนาการสีหน้าของเสวียนเจินกับซิงยวนได้เลย

ต้องหลากหลายอารมณ์แน่นอน!

ลู่ฝานเดินกลับมา ศิษย์พี่ใหญ่ถามอย่างเป็นห่วง

"ศิษย์น้องลู่ฝาน อาการนายเป็นไงบ้าง"

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า "วางใจเถอะศิษย์พี่ใหญ่ ทุกอย่างอยู่ในการควบคุม"

ศิษย์พี่ใหญ่อมยิ้มแล้วพยักหน้า จากนั้นสะบัดก้นที่มีไขมันลุกขึ้นยืน

"รอบสุดท้ายแล้ว รีบทำให้จบ จะได้กลับคณะเร็วๆ"

คณะสงบใจเหลือเพียงเยียนหรานคนเดียว

เยียนหรานเห็นฝ่ายตรงข้ามมีคนอ้วนเต็มไปด้วยไขมันเดินออกมา เธอมีความมั่นใจอยู่บ้าง

เหมือนเจ้าอ้วนคนนี้ไม่เคยลงมือเลย บอกว่าเป็นคนคณะหนึ่งเดียว แต่ไม่เคยมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับคณะสงบใจ พละกำลังต้องแย่แน่นอน จึงไม่ได้ออกมาสู้

มองพลานุภาพของศิษย์พี่ใหญ่อย่างละเอียด เหมือนคนธรรมดาทั่วไปไม่มีผิด

ทุกคนที่เป็นนักบู๊ ยังไงก็ต้องมีพลานุภาพเฉียบคมอยู่บ้าง ถึงเป็นคนที่เก็บงำพลานุภาพอย่างลู่ฝาน มองดูดีๆ ก็ยังเห็นพลานุภาพเฉียบคมของลู่ฝาน

แต่เจ้าอ้วนตรงหน้า กลับไม่มีอะไรเลย

เหมือนคนที่ไม่เคยฝึกพลังปราณมาก่อน!

ครูยักคิ้วหลิ่วตาให้ศิษย์พี่ใหญ่ เหมือนเขาก็ไม่รู้ชื่อของศิษย์พี่ใหญ่เหมือนกัน

ศิษย์พี่ใหญ่จับพุงแล้วพูดว่า "อู๋เหวยคณะหนึ่งเดียว"

ครูพยักหน้าพูดว่า "อู๋เหวยคณะหนึ่งเดียวสู้กับเยียนหรานคณะสงบใจ รอบสุดท้ายตัดสินแพ้ชนะ"

นักเรียนคณะสงบใจยืดคอออกมา เพื่อจะดูอย่างละเอียด

"อู๋เหวยคือใคร"

"ไม่รู้ ไม่เคยได้ยินมาก่อน เป็นนักเรียนใหม่ของคณะหนึ่งเดียวเหรอ"

"ไม่ใช่ เมื่อกี้ฉันได้ยินลู่ฝานเรียกเขาว่าศิษย์พี่ใหญ่!"