บทที่ 298

ผ่านไปสามวัน เขาเหิงซาน คณะกำแหงอันยิ่งใหญ่และมีพลานุภาพ

ในฐานะที่เป็นคณะที่มีนักเรียนฝึกร่างกาย และมีวิชาฝึกร่างแข็งแกร่งที่สุด มองจากสิ่งก่อสร้างของคณะกำแหง สามารถเห็นถึงสไตล์ความแข็งแกร่งห้าวหาญ

ภูเขาสูงใหญ่ เหมือนกระบี่คมหนึ่งเล่ม แทงขึ้นไปบนฟ้า

ทั้งคณะสร้างขึ้นตามแนวเขา เชื่อมต่อด้วยโซ่เหล็ก

นักเรียนในคณะอยากเข้าออก ต้องเดินผ่านโซ่เหล็ก ไม่มีการป้องกันใด ทุกสิ่งอาศัยความแข็งแกร่งและมั่นคงของร่างกาย

ด้านล่างโซ่เหล็ก เป็นหน้าผาลึก

สำหรับนักเรียนคณะกำแหง แค่ออกไปก็คือการฝึกฝนอย่างหนึ่งแล้ว

ทุกปีจะมีนักเรียนที่ฝีเท้าไม่มั่นคง พละกำลังแย่ ตกลงไปด้านล่างหน้าผา จนไม่เหลือแม้แต่กระดูก ถ้าเป็นคณะอื่น ถ้ามีนักเรียนตายง่ายๆ แบบนี้ ต้องวุ่นวายแน่นอน แต่ที่คณะกำแหง เป็นเรื่องที่เห็นจนชิน นักเรียนที่มาใหม่ทุกปี ด่านแรกที่เข้าสู่คณะกำแหง ก็คือการเดินบนโซ่เหล็กพวกนี้

ด้วยเหตุนี้ โซ่เหล็กนี้ถูกนักเรียนคณะกำแหงและคณะกำแหงเรียกว่า โซ่สู่สวรรค์

แค่เดินข้ามโซ่สู่สวรรค์ได้ ก็ก้าวสู่สวรรค์ได้

ประตูหน้าคณะกำแหง มีพลานุภาพยิ่งใหญ่

มีหุ่นเชิดหินวางอยู่ซ้ายขวา สูงใหญ่มีอำนาจ มีกระบี่และดาบในมือ ยืนตระหง่านอยู่

ประตูข้างขวามีแท่นหินวางอยู่ มีตัวหนังสือหนึ่งประโยค

"รักตัวกลัวตาย ห้ามเข้าประตูนี้"

ตัวอักษรเหล่านี้ เป็นกลิ่นอายของคณะกำแหง

แค่เป็นนักเรียนที่มาจากคณะกำแหง ไม่มีใครที่กลัวตาย