บทที่ 3

หลังจากเดินวนไปมา ลู่ฝานก็ได้เดินมาถึงที่หน้าร้านแห่งหนึ่ง

นี่คือร้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ทรุดโทรม ไม่มีป้ายชื่อ และแหล่งลูกค้าก็ย่ำแย่มาก หาเลี้ยงชีพด้วยการขายเหล้าและอาหารทานเล่นเล็กๆ น้อยๆ ในวันธรรมดา นายของร้านเป็นชายชราผู้ย่ำแย่ ลู่ฝานมักเรียกเขาว่าลุงเฒ่าหวู ชายชราคนนี้มีอาการมึนเมามาโดยตลอด วันนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน ลู่ฝานได้เดินมาถึงที่ประตูของเขาแล้ว และเขายังคงนอนหลับสบายโดยมีขวดเหล้าอยู่ในอ้อมแขนของเขา

โต๊ะและเก้าอี้ที่ทรุดโทรม เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่า ฝุ่นมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง และก็ยังสามารถมองเห็นหนูสองสามตัวที่วิ่งเล่นอยู่ตรงมุมห้อง แต่ลู่ฝานกลับชอบที่นี่ เพราะมันเงียบสงบ ไม่มีการเยาะเย้ยหรือเสียดสี

"ลุงเฒ่าหวู ขอเหล้าให้ผมหน่อย"

ลู่ฝานเคาะที่เคาน์เตอร์ แล้วลุงเฒ่าหวูถึงลืมตาขึ้นมา

เมื่อมองขึ้นไปที่ลู่ฝาน ลุงเฒ่าหวูก็ยื่นมือออกมาก่อน และลู่ฝานก็หยิบเหรียญเงินหลายอันออกมาแล้วโยนมันลงบนเคาน์เตอร์

ลุงเฒ่าหวูเก็บเหรียญก่อน แล้วจึงยื่นขวดเหล่าในมือให้ลู่ฝาน และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยชัดเจนเล็กน้อยว่า "ยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง ให้คุณไปเลย ถ้าดื่มไม่หมดก็ให้นำมันกลับมาให้ฉัน......"

ลุงเฒ่าหวูยิ้มและหยิบชามที่มีรอยแตกออกมา แล้ววางบนเคาน์เตอร์

ลู่ฝานหยิบขวดเหล้าและชามไป หาโต๊ะที่หนึ่งแล้วนั่งลง เทเหล้าหนึ่งชาม เงยหน้าขึ้นแล้วดื่มลงไปคำหนึ่งใหญ่ๆ

เหล้าเข้มข้นเข้าสู่ช่องท้องจากลำคอของเขา และในไม่ช้าลู่ฝานก็รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองร้อนขึ้น ราวกับว่ามีเปลวไฟลุกโชนอยู่ในร่างกายของเขา

"เหล้าชั้นดี"

ลู่ฝานถอนหายใจด้วยความชื่นชม เหตุผลที่สองที่เขาชอบร้านนี้ก็เพราะว่าเหล้าของที่นี่เข้มข้นมาก และแตกต่างจากที่อื่น

ลุงเฒ่าหวูยิ้มและกล่าวว่า "ไม่ต้องพูดถึง ก็ไม่ดูว่าเป็นเหล้าบ้านใคร ลู่ฝาน นายโดนกระทบจิตใจมาอีกแล้วหรือ?"

ลุงเฒ่าหวูยิ้มอย่างขมขื่นแล้วกล่าวว่า "มีวันไหนที่ฉันจะไม่โดนกระทบล่ะ"