บทที่ 301

พูดพลาง หานเฟิงเดินออกมา จากนั้นเด้งตัวขึ้นไปบนลานประลอง

เพิ่งเหยียบลงบนพื้น หานเฟิงรู้สึกถึงพลังความร้อนจากใต้เท้า แทบจะเผาไหม้รองเท้าของเขา

"หานเฟิงคณะหนึ่งเดียว!"

หลังบอกชื่อของตัวเอง สายตาหานเฟิงมองไปยังนักเรียนที่โดดเด่น ข้างๆ อาจารย์เซินถู

อาจารย์เซินถูลูบคางตัวเอง มองนักเรียนข้างๆ ทั้งห้าคน "พวกนายใครจะไปสู้"

เฉียวเซวียนสีหน้าราบเรียบ เขาเป็นคนควบคุมสถานการณ์ ต้องไม่ขึ้นไปคนแรกแน่นอน

ขณะนั้นจ้าวคั่วลุกขึ้นยืน แล้วพูดว่า "ผมเอง ผมเคยสู้กับไอ้เด็กนี่ เขาสู้ผมไม่ได้!"

อาจารย์เซินถูยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่พบกัน 3 วัน ควรดูกันใหม่ จ้าวคั่วนายอย่าชะล่าใจ"

จ้าวคั่วก้าวออกมา กระโดดขึ้นไปบนลานประลอง เสียงเหมือนเสือคำราม

"จ้าวคั่วคณะกำแหง!"

หานเฟิงมีรอยยิ้มมุมปากทันที "จ้าวคั่ว!"

เขายังจำภาพที่จ้าวคั่วซัดเขาลงกับพื้นด้านหน้าหอคอยฝึกฝนได้

"เสือดำจ้าวคั่ว นายอีกแล้ว"

หานเฟิงดึงกระบี่ฟ้าครามออกมาพร้อมรอยยิ้ม ปลายกระบี่ชี้ลงพื้น ตัวกระบี่สะท้อนใบหน้าของจ้าวคั่ว

จ้าวคั่วใช้นิ้วชี้หน้าหานเฟิง "ไอ้เด็กน้อย ครั้งก่อนหน้าหอคอยฝึกฝน ฉันชะล่าใจ เกือบติดกับดักของนาย ครั้งนี้ฉันไม่มีทางให้โอกาสนายแน่นอน"

หานเฟิงพูดว่า "ไม่ๆ ทุกเรื่องเมื่อมีครั้งแรก ต้องมีครั้งที่สองแน่นอน"

จ้าวคั่วยิ้มเย็นชา "งั้นเหรอ งั้นเข้ามาสิ ดูสิว่าช่วงนี้นายก้าวหน้าอะไรขึ้นบ้าง"

"ได้!"

หานเฟิงหัวเราะเสียงดัง ทั้งสองใช้พลังปราณของตัวเองพร้อมกัน

เสื้อปราณปกคลุมร่างกาย เป็นผลการฝึกตนแดนปราณนอกเหมือนกัน