บทที่ 303

เสียงอึกทึกที่ชัดเจน เป็นเสียงสะท้อนออกมาจากทรวงอก หลังจากพลังปราณเข้าไปในอวัยวะภายใน

ตอนนี้หานเฟิงน่าจะบาดเจ็บภายในแล้ว ถ้าไม่รีบรักษา ไม่แน่อาจเกิดอาการบาดเจ็บ ที่รักษาหายยาก

อาจารย์เซินถูสะบัดมือให้ครูที่ดูอยู่ข้างเวที รีบให้พวกเขาขึ้นไปช่วยหานเฟิง

แต่ขณะนั้น หานเฟิงกลับเงยหน้าขึ้น แล้วหัวเราะออกมา

รอยยิ้มของเขาดูชั่วร้าย ร่างกายบิดอย่างประหลาด กระบี่ฟ้าครามในมือหายไป

จากนั้นตัวของจ้าวคั่วระเบิดจนเลือดสาด หงายหลังล้มลงไปพร้อมใบหน้าตกตะลึง เขายังไม่รู้เลยว่าตัวเองแพ้ได้ยังไง

ภาพน่าตกใจเช่นนี้ ทำให้อาจารย์จำนวนไม่น้อยเบิกตาโต

เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น

อาจารย์อี้ชิงมีสีหน้ารู้อยู่แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ เขายิ้มแล้วพูดว่า "หานเฟิงเริ่มฉลาดขึ้นแล้ว"

หานเฟิงเก็บกระบี่ฟ้าคราม ปัดฝุ่นบนหน้าอก บิดตัวไปมาเล็กน้อย

เสียงที่ทำให้คนเสียวฟันดังขึ้น นั่นเป็นเสียงที่กระดูกกลับเข้าตำแหน่งเดิม

กระบี่ฟ้าครามปรากฏอยู่ในมือเขาอีกครั้ง ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

หานเฟิงเก็บกระบี่ฟ้าคราม เดินลงมาเหมือนคนไม่เป็นอะไร ก่อนจะไป ยังพูดกับจ้าวคั่วว่า

"ฉันบอกแล้ว เมื่อมีครั้งแรก ก็มีครั้งที่สอง ครั้งนี้นายควรยอมรับได้แล้ว!"

พูดจบ หานเฟิงเดินลงไปอย่างสบายใจ

นักเรียนคณะกำแหงมองหน้ากันไปมา ยังตั้งสติไม่ได้

"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น"

"ใครเห็นชัดๆ บ้าง เจ้าห้า นายเห็นชัดหรือเปล่า"

"ชัดกะผีน่ะสิ ฉันตาลายไปหมด แป๊บเดียวก็จบแล้ว"