บทที่ 307

"คนขี้ขลาด!"

ฮ่วนเย่ว์พูดเยาะเย้ยเอี๋ยนชิง สายตามองไปทางลู่ฝานตลอด

ฮ่วนเย่ว์เล่นผมหางม้าของตัวเอง แล้วหัวเราะอย่างมีความสุข

อาจารย์ซิงยวนมองฮ่วนเย่ว์ ไม่ได้พูดอะไร

ฉู่เทียนเดินลงจากเวทีประลอง ผางไห่ถูกครูหามออกไปรักษาอาการบาดเจ็บ

คณะกำแหงแพ้ติดต่อกันสองรอบ ถูกบีบมาถึงขั้นที่จะแพ้แล้ว ตอนนี้ดูว่าคณะกำแหง จะสู้ครั้งสุดท้ายอย่างสุดกำลังหรือเปล่า

ใบหน้าอาจารย์อี้ชิงมีรอยยิ้ม พูดกับฉู่เทียนที่เดินกลับมาว่า "ทำได้ไม่เลว คิดไม่ถึงว่าดาบมือขวานายก็ฝึกได้แล้ว"

ฉู่เทียนยิ้มบางๆ ออกมา ราวกับว่าดาบเมื่อครู่ เป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย

หานเฟิงยิ้มแล้วยื่นหน้าเข้ามา "ศิษย์พี่ฉู่เทียน ดาบเมื่อกี้สุดเท่ไปเลย พี่ดูสิ จนถึงตอนนี้พี่สะใภ้เสี่ยวอวิ๋นยังมองพี่อยู่เลย"

ฉู่เทียนอึ้งไป หันไปมองทางหลินเสี่ยวอวิ๋น

ทั้งสองสบตากัน แล้วละสายตาออกจากกัน ฉู่สิงพูดว่า "ดูเหมือนเรื่องนี้แน่นอนแล้ว ผู้หญิงคนไหนจะต้านทานผู้ชายที่เกรี้ยวกราดขนาดนี้ได้"

ฉู่เทียนกระแอมเบาๆ สองที นั่งลงอย่างสุขุม แล้วรีบพูดเปลี่ยนเรื่อง "ศิษย์น้องลู่ฝาน นายไปสู้รอบสามสิ รีบสู้ให้จบ เราจะได้กลับไปกินข้าว"

ลู่ฝานยิ้มแล้วลุกขึ้นยืน เดินขึ้นไปบนเวทีประลอง

"ลู่ฝานคณะหนึ่งเดียว!"

เห็นลู่ฝานออกมา อาจารย์เซินถูหัวเราะไม่หยุด

"เฉียวเซวียน ฝากนายด้วย วันนี้ไม่ต้องเครียดที่คณะกำแหงแพ้ให้คณะหนึ่งเดียว แต่นายต้องทำให้ฉันเห็นพละกำลังแท้จริงของลู่ฝาน"

เฉียวเซวียนกำหมัดตัวเอง "อาจารย์ มองผมไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ ผมไม่เชื่อว่าเขาจะชนะผมได้"