บทที่ 316

ลู่ฝานหลับตาลง ไม่สนใจคำพูดของอาจารย์เซินถู

เมื่อรู้ว่าข้างในมีวิชาบู๊แฝงอยู่ ความคิดเพียงอย่างเดียวของลู่ฝานในตอนนี้ คือทำความเข้าใจกับวิถีด้านใน

ส่วนเรื่องเดินหมาก การแพ้ชนะอะไรนั่น ไม่อยู่ในความคิดของเขา โดนขจัดออกไปจากสมองทันที

ลู่ฝานเอามือวางลงบนตัวหมาก ปราณชี่บริสุทธิ์เริ่มตรวจสอบ ทำความเข้าใจวิถีด้านในนั้น

ทันใดนั้น ในหัวของลู่ฝานมีภูเขาลูกใหญ่ปรากฏขึ้น

ตัวภูเขามีตัวอักษรขนาดใหญ่ "เขาทานหนัก!"

ความรู้สึกตามสัญชาตญาณของลู่ฝานบอกว่า ภูเขาลูกนี้คือวิถีในตัวหมาก

วิถีที่สามารถทำให้ตัวหมากหนักเหมือนภูเขา

หินผนึกเป็นแค่วัสดุที่แฝงวิถีได้ดีที่สุด สิ่งสำคัญกว่านั้นคือวิชาบู๊ข้างในนั้น

ลู่ฝานมอง "เขาทานหนัก"ในสมองของตัวเองอย่างเงียบๆ ทำความเข้าใจพลานุภาพและวิถีอันแข็งแกร่งของมัน

ปราณชี่ในตัวลู่ฝานเริ่มสัมผัสกับออร่าที่แผ่ออกมาจากเขาทานหนักจู่ๆ ลู่ฝานยกยิ้มมุมปาก

ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง ที่แท้ความหนักขนาดนี้ เปลี่ยนแปลงมาแบบนี้นี่เอง

ขณะที่ลู่ฝานเริ่มรับรู้ ตัวเขาเองไม่รู้เลยว่า กระบี่หนักไม่คมด้านหลัง มีแสงสว่างขึ้นมาบางๆ

อาจารย์เซินถูเห็นภาพนี้ ถึงกับตกตะลึง

ลู่ฝานกำลังทำความเข้าใจ จู่ๆ เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่ไม่ธรรมดา ส่งมาจากภายนอก

หลังจากนั้นตัวอักษรคำว่า กระบี่หนักไม่คม ไหวพริบต้องเรียบง่าย ลอยมาเหมือนภูเขา กระแทกในหัวของเขา