บทที่ 331

คนในที่นี้จำนวนมาก ตอนนี้ยังไม่มีใครกล้าเข้าไปลองสู้กับลู่ฝาน

เพราะภาพที่ลู่ฝานเอาชนะเฉียวเซวียนยังคงติดตา เขาอาศัยเพียงร่างกาย สามารถทัดเทียมกับนักบู๊แดนปราณนอกได้

ลู่ฝานไม่แม้แต่จะมองน่าหลานรั่ว หันไปพูดรอบๆ ว่า "ครูอาจารย์ทุกท่าน พวกคุณยังไม่ออกมาเหรอ จะให้ผมแหกกฎหรือไง"

เสียงของลู่ฝานสะท้อนอยู่กลางอากาศ สะเทือนจนต้นไม้รอบๆ เกิดเสียงดัง

คนอื่นยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ มีเงาคนปรากฏขึ้นบนต้นไม้รอบๆ

อาจารย์เซินถู อาจารย์เมิ่งอวิ๋น อาจารย์เสวียนเจิน

หลัวตาน เฉียวเซวียน เสวียนเฟิง

ทุกคนอยู่ที่นี่ทั้งหมด!

เมื่อคนพวกนี้ปรากฏตัว นักเรียนคนอื่นพากันโค้งคำนับ หลัวตานมองลู่ฝานอย่างสนใจ

เฉียวเซวียนสีหน้าเคร่งขรึม เสวียนเฟิงนั่งบนกิ่งไม้ สีหน้าเหมือนกำลังดูเรื่องสนุก

อาจารย์เซินถูลอยอยู่กลางอากาศ ยิ้มแล้วพูดว่า "เจ้าลู่ฝาน นายเป็นเด็กชอบก่อเรื่อง พอฉันเห็นความเคลื่อนไหวที่นี่ ก็รู้ว่าคงไม่มีใครนอกจากนาย นายรู้ตั้งแต่เมื่อไรว่าพวกเรามา"

ลู่ฝานยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "เมื่อกี้"

เขาไม่สามารถพูดเรื่องที่เขาตรวจสอบได้เป็น 10-20 ลี้ออกมาได้

อาจารย์เมิ่งอวิ๋นมองจางเยว่หานแล้วพูดว่า "เยว่หาน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอพูดความจริงออกมา ถ้าเธอพูดความจริง อาจารย์จะจัดการให้"

นักเรียนคณะบังเหินทั้งสองคน ที่อยู่ข้างจางเยว่หานพยุงเธอขึ้นมา "อาจารย์ เมื่อกี้ศิษย์พูดชัดเจนมากแล้ว ลู่ฝานคิดจะรังแกฉัน ไม่เพียงแค่นั้น ศิษย์พบกลิ่นอายของการฝึกชั่วร้ายจากตัวลู่ฝานด้วย พวกอาจารย์ดูฝ่ามือเขาได้"

อาจารย์เซินถู อาจารย์เมิ่งอวิ๋น อาจารย์เสวียนเจิน มองไปทางลู่ฝานพร้อมกัน