บทที่ 333

อาจารย์เซินถูส่ายหน้าเบาๆ "เฮ้อ ข่าวฉาวโฉ่อีกแล้ว เมิ่งอวิ๋น นักเรียนคณะเธอ จัดการเองแล้วกัน แจ้งท่านผอ.เอาเองละกัน ฉันกลับไปนอนก่อน ลู่ฝาน มีเวลาค่อยมาเล่นหมากรุกเป็นเพื่อนฉันอีกนะ ให้ฉัน......อืม ชี้แนะทักษะการเล่นหมากรุกของนาย"

อาจารย์เซินถูกลายเป็นลำแสงแล้วหายไป

อาจารย์เสวียนเจินดูจบ ไม่พูดอะไรสักคำ หลับตาลงแล้วเหาะไปอีกด้าน เห็นได้ชัดว่ายกให้อาจารย์เมิ่งอวิ๋นจัดการทั้งหมด

สีหน้าอาจารย์เมิ่งอวิ๋นเย็นชามาก ซีดจนน่าตกใจ

แววตาเย็นชาเป็นอย่างมาก มองจางเยว่หานแล้วพูดว่า "จางเยว่หาน เธอยังไม่สำนึกผิดอีก"

จางเยว่หานกัดฟัน คุกเข่าลงกับพื้นแล้วสะอื้นเบาๆ

"อาจารย์ ฉันผิดไปแล้ว ฉันโดนความแค้นบังตา ฉันโดยวิชาชั่วร้ายทำลาย จิตใจเดิมของฉันไม่ใช่แบบนี้ อาจารย์เชื่อฉันเถอะ"

อาจารย์เมิ่งอวิ๋นตบฝ่ามือออกไป พลังปราณอันน่ากลัวทำให้ท้องฟ้าเปลี่ยนสี รอยฝ่ามือดำขลับร่วงลงบนตำแหน่งหัวใจของจางเยว่หาน

ทันใดนั้นเสียงดังออกมาจากตัวจางเยว่หานอย่างต่อเนื่อง

กระแสลมมากมายทะลักออกจากตัวจางเยว่หาน กลายเป็นสายลมเบาๆ

เลือดไหลออกจากรูขุมขนของเธอ เลือดแต่ละหยดมาพร้อมกับแสงสว่างทันใดนั้นแสงสว่างหายไปภายใต้แสงอาทิตย์

อาจารย์เมิ่งอวิ๋นทำลายวิชาของจางเยว่หาน

เส้นลมปราณ พลังปราณ ตันเถียนของเธอ โดยทำลายจนแหลกทั้งหมด

ต่อไปถึงรักษาหาย ก็เป็นได้แค่คนธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

มือของอาจารย์เมิ่งอวิ๋นสั่นเบาๆ เธอทำลายอัจฉริยะที่เธอคิดว่าจะทำให้คณะบังเหินแข็งแกร่งได้

ทำไมตอนแรกเธอไม่เห็นธาตุแท้ของจางเยว่หาน ทำไมตอนแรกเธอไม่สังเกตว่าจางเยว่หาน มีวิชาชั่วร้ายอยู่ในตัว