บทที่ 348

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ สมาธิของลู่ฝานจมดิ่งไปกับการกลั่นยา

ยาชีวิตระดับสี่กลั่นยากตามคาดจริงๆ ตอนนี้ลู่ฝานล้มเหลวไป 7-8 ครั้งแล้ว เปลืองสมุนไพรไปไม่น้อย

ดีที่ตำหนักยาขนาดใหญ่ จึงไม่สนใจสมุนไพรแค่นี้

โดยทั่วไปแค่เป็นสูตรการกลั่นยาสำหรับนักบู๊โดยเฉพาะ สมุนไพรที่ใช้ จึงระดับไม่สูงมาก เป็นสิ่งที่หาได้ในกองสมุนไพร ดังนั้นเปลืองเล็กน้อย ลู่ฝานจึงไม่เจ็บใจมากเท่าไร

ลู่ฝานเร่งเวลาในการกลั่นยา

ด้านนอกมีคนใช้มาเรียกลู่ฝานกินข้าวเย็น

แต่เรียกอยู่พักหนึ่งก็ไม่มีเสียงตอบรับ คนใช้สองคนทำได้เพียงออกไปอย่างไม่พอใจ

เวลาโพล้เพล้ กลางวันถูกแทนที่ด้วยยามค่ำคืน ท้องฟ้ามืดเหมือนโดนหมึกสาด

หวังหว่านได้ยินว่าลู่ฝานปิดประตูไม่ออกมา จึงไม่รบกวนแล้ว แต่เสี่ยวเหวินอดความสงสัยของตัวเองเอาไว้ไม่ได้ วิ่งมาหน้าประตูห้องของลู่ฝาน ทำลับๆ ล่อๆ เพราะอยากดูว่าลู่ฝานทำอะไรอยู่ในห้อง

"หึ ต้องไม่ได้ฝึกอยู่แน่นอน ไม่มีความเคลื่อนไหวของพลังปราณสักนิด"

เสี่ยวเหวินแอบใช้พลังปราณผลักประตูห้องของลู่ฝาน

เธอมองไปรอบๆ ไม่เห็นเงาของลู่ฝาน

"แปลกมาก เขาไปไหนแล้ว"

เสี่ยวเหวินเกาหัว ไม่เข้าใจเล็กน้อย

ลู่ฝานอยู่ในห้องนี้แท้ๆ ทำไมถึงหายไปได้ล่ะ

"คนเลวนี่คงไม่ได้แอบไปทำเรื่องไม่ดีใช่ไหม ฉันบอกแล้วว่าเขาเป็นคนเลว หึ ต้องใช่แน่ๆ ฉันจะไปบอกศิษย์พี่หวัง"

เสี่ยวเหวินกระทืบเท้าแล้วแอบด่า

ตอนกำลังจะออกไป เห็นจุดสีดำกะพริบลอยอยู่ในห้อง

แม้ในห้องมืดไปหมด แต่จุดดำนี้ กลับดำจนผิดปกติ จนทำให้เธอมองเห็น

"เอ๊ะ นี่คืออะไร"

เสี่ยวเหวินยื่นมือไปคว้าจุดดำ