บทที่ 356

"ที่แท้ นี่ต่างหากถึงจะเป็นกระบี่หนัก"

ดวงตาใสสว่างดั่งสายน้ำ พลังล่องลอยเหนือทางโลก

เวลานี้ ในที่สุดลู่ฝานก็ได้ใช้พลังที่ซ่อนอยู่ในเขตวิถีกระบี่หนักไร้คม ในขณะเดียวกันก็ได้เปิดประตูใหม่ให้กับการฝึกวิชาของเขาด้วย

หลัวตานค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

ร่างกายของเขาระยิบระยับไปด้วยแสงสายฟ้า รอบๆ มีแต่เสียงฟ้าร้อง

"วิชาสายฟ้าฟาดห้าธาตุ เทพสายฟ้าระเบิด!"

ทั้งผาเหลยถิง มีสายฟ้านับไม่ถ้วนกลายเป็นบอลสายฟ้าที่ส่องสว่าง

พอลู่ฝานเห็นสายฟ้ามีการเปลี่ยนแปลง ก็รีบเอากระบี่หนักมาไว้ด้านหน้า

บอลสายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนเกิดระเบิดขึ้น แสงสายฟ้าที่น่ากลัวกลายเป็นเมฆสายฟ้า ปกคลุมไปทั้งผาเหลยถิง

สายฟ้าที่น่ากลัวโจมตีใส่จนสะพานผ่านทัณฑ์สั่นไหวตลอดเวลา

เหล่านักเรียนของคณะฟ้าร้องที่ยืนอยู่ข้างๆ สะพานผ่านทัณฑ์ ก็ได้รับแรงระเบิดไปด้วย เสียงร้องโอดโอยดังขึ้นไม่หยุด

ตัวของหลัวตานอยู่กลางสายฟ้า เหมือนกับเป็นเทพสายฟ้าจุติลงมา

กระบี่เงาม่วงในมือก็กำไว้แน่น สายตาของหลัวตานก็จ้องมองไปยังลู่ฝานที่ยืนนิ่งดั่งขุนเขาท่ามกลางสายฟ้า

ในแสงสายฟ้าที่น่ากลัว ลู่ฝานยืนอยู่ในนั้น นิ่งเฉยไร้ผู้เทียบเคียง

บนกระบี่หนัก พลังที่เป็นเส้นๆ เหมือนสายน้ำช่วยเขากำจัดการโจมตีของสายฟ้าไปกว่าครึ่ง

แสงสายฟ้าที่เหลือ พอมาสัมผัสตัวของลู่ฝานก็สลายไปทันที เหมือนกับถูกพลังที่ไร้ลักษณ์กลืนกินไปเสียอย่างนั้น

หลัวตานกำกระบี่เดินขึ้นหน้าไป บนกระบี่เงาม่วง มีแสงสีแดงเปล่งออกมา

"สายฟ้าและลมเกิดพร้อมกัน แสงสายฟ้าจงปรากฏ สายลมพัดขึ้น"

ทันใดนั้นเอง หลัวตานก็เคลื่อนตัวราวกับสายลม มาปรากฏตัวทางด้านหลังของลู่ฝาน

ฟาดฟันกระบี่ออกไป ชี้ไปยังหลังของลู่ฝาน

เสื้อปราณสั่นไหว ลู่ฝานเอียงหัวไปช้าๆ มองหลัวตานด้วยหางตา

ในสายฟ้าที่น่ากลัวแบบนี้ ต่อให้เขากินยาแก้สายฟ้าลงไป ก็รับมือได้อย่างเดียว ไม่กล้าลงมือวู่วาม หลัวตานกลับลงมือได้ดั่งใจคิด วิชาสายฟ้าฟาดห้าธาตุ สมคำร่ำลือจริงๆ