บทที่ 385

กระบี่อยู่ในมือ ค่ายกลแปดทิศปรากฏใต้เท้าฉู่สิง

ใบหน้าฉู่สิงมีความแข็งแกร่งและเด็ดขาด ปราณที่ปกคลุมตัว เริ่มเคลื่อนไหวเป็นพลังปราณประหลาด เห็นเป็นตราประทับเลือนราง

ฉู่สิงเอาแหวนออกมาจากอก แล้วสวมเอาไว้ แหวนธรรมดาไม่หรูหรา มีตัวอักษรคำว่าฉู่อยู่ตรงกลาง

ลู่ฝานไม่เคยเห็นศิษย์พี่ฉู่สิงเอาแหวนวงนี้ออกมา ไม่รู้แหวนวงนี้มีที่มาอย่างไร

สรุปว่าเมื่อฉู่สิงสวมแหวนวงนี้ ออร่าของเขาเปลี่ยนไปทันที

ปราณที่ปกคลุมตั้งแต่ดวงตาและร่างกาย มีแสงหม่นหมองปกคลุมอยู่หนึ่งชั้น

ฉู่เทียนที่ดูอยู่ข้างๆ สีหน้าเคร่งขรึมเป็นอย่างมาก เขากำมือแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ

อาจารย์เสวียนเจินคณะกระบี่รีบหันไปมองมู่ซั่ว แล้วพูดว่า "มู่ซั่ว เมื่อกี้นายโดนค่ายกลกดดันพลังไปกี่เปอร์เซ็นต์"

มู่ซั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "สิบเปอร์เซ็นต์ ปวดหัวทรมานมาก ยิ่งยื้อนาน ยิ่งส่งผลต่อพละกำลัง"

อาจารย์เสวียนเจินพยักหน้าเข้าใจ กวักมือพูดกับนักเรียนด้านหลังคนหนึ่ง "หลางเจ๋อ นายไปสู้ จำไว้ว่าต้องใช้กระบี่เร็ว สู้จบในสามกระบวนท่า"

หลางเจ๋อที่โดนเรียกชื่อลุกขึ้นยืน กระบี่สีดำขลับ ถูกดึงออกจากเอว เดิมกระบี่เล่มนี้เป็นเข็มขัดของเขา

หลางเจ๋อหน้าตาธรรมดา ถือกระบี่เอาไว้ตรงหน้า เหมือนจงใจปกปิดใบหน้าตัวเองเอาไว้ เขาเคลื่อนไหวร่างกาย แล้วมาปรากฏตัวอยู่บนลานประลองทรงกลม ความเร็วของเขาทำให้ลู่ฝานแอบตกใจ

เมื่อกี้ลู่ฝานไม่เห็นว่าหลางเจ๋อทำลายพลังฟ้าดินบริเวณรอบๆ ยังไง

ความเร็วในการระเบิดพลังของคนนี้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเท่าไร

ศิษย์พี่ฉู่สิงลำบากแล้ว

อาจารย์เมิ่งอวิ๋นคณะบังเหินสะบัดมือเบาๆ แล้วพูดว่า "จูหยู่"

ชายร่างกายกำยำด้านหลังลุกขึ้นยืน

ตาโตคิ้วดกดำ ไหล่กว้าง หนวดเคราเต็มหน้า ชุดคลุมบู๊บนตัวก็ยับยู่ยี่ ถ้าดูแค่รูปลักษณ์ ดูยังไงคนคนนี้ก็เป็นศิษย์ของคณะกำแหง ไม่ใช่ศิษย์คณะบังเหิน