บทที่ 39

รอยยิ้มบนใบหน้าโม่หงชะงักไป กำหมัดจนเกิดเสียงกระดูกดังขึ้นมา

"ในเมื่อนายรีบรนหาที่ตายขนาดนี้ งั้นฉันจะสนองให้นายละกัน"

โม่หงก้าวเข้ามา กล้ามเนื้อปูดขึ้นมา ซัดหมัดกระแทกไปยังลู่ฝาน

แรงเหวี่ยงหมัดอันรุนแรง ทำให้หินก้อนเล็กๆ บนพื้น ปลิวออกไป หมัดมาพร้อมเสียงลม พุ่งไปตรงหน้าลู่ฝาน

ลู่ฝานยืนอยู่ที่เดิม รู้สึกเพียงว่าหมัดของโม่หงช้ามาก ขณะที่หมัดของโม่หงยังโจมตีไม่โดนเขา ลู่ฝานยกขาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ชิงเตะไปที่คอของโม่หงก่อน

พละกำลังอันน่ากลัว ทำให้โม่หงส่งเสียงโอดโอยออกมา จากนั้นตัวเขากลิ้งเหมือนน้ำเต้าออกไปไกล

เสียงหัวเราะของคนด้านล่าง เงียบลงทันที อ้าปากค้างอย่างตกตะลึง

มีประโยคหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของทุกคน อย่างพร้อมเพรียงกัน

เป็นไปได้ยังไง!

โม่หงลุกขึ้นมาอย่างน่าเวทนา ทรงตัวไม่อยู่ ร่างโงนเงนเล็กน้อย

รอยเท้าดำบนตัว โม่หงเห็นแล้วรู้สึกตกใจและโมโห ตกใจที่ทำไมพละกำลังของลู่ฝาน ถึงมากมายขนาดนี้ โกรธที่เขาโดนลู่ฝานเตะจนกลิ้งเพียงแค่ทีเดียว

สีหน้าเปลี่ยนไป โม่หงจริงจังขึ้นมา

ส่งเสียงคำราม กระโจนเข้าไปหาลู่ฝาน เหมือนหมีควายในหุบเขา

ร่างกายสูงใหญ่ เหมือนอำนาจกดดันของขุนเขาใหญ่!

หมัดพยัคฆ์บิน!

ลู่ฝานแยกขาไปด้านหลังช้าๆ กลับตัวเตะก้านคอ ความเร็ว พละกำลัง องศา ไร้ที่ติ

แสงสีแดงสว่างวาบบนตัว โม่หงโดนเตะเข้าที่ซีกแก้ม

เกิดเสียงกระแทกดังขึ้น โม่หงกระแทกลงกับพื้น เวทีที่ทำจากหิน โดนเขากระแทกจนยุบลงไป

โม่หงโดนกระแทกจนล้มลง เหมือนค้อนกระแทกลงบนหน้า พวกที่เพิ่งหัวเราะเยาะเมื่อครู่

หวาดกลัว ริษยา อิจฉา ไม่อยากเชื่อ อารมณ์ต่างๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของทุกคน

นี่ใช่ลู่ฝาน ที่พวกเขารู้จักไหม

นี่คือลู่ฝาน ที่พวกเขาเรียกว่าสวะหรือเปล่า

ถ้าแข็งแกร่งแบบลู่ฝาน ยังโดนเรียกว่าสวะ งั้นพวกเขาเรียกว่าอะไรล่ะ

เงียบกันทั้งหมด ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหวาดกลัว

เตะนักบู๊ที่ใกล้ถึงระดับแดนฝึกร่างชั้นแปด จนกระเด็นเพียงสองที พละกำลังระดับนี้ เป็นการตบหน้าตัวเองอย่างไม่ต้องสงสัย คนที่ตะโกนอย่างแรงที่สุด ไม่เพียงแต่จะหุบปากเงียบ อีกทั้งยังเตรียมหนีด้วย ถ้าลู่ฝานมาหาเรื่องพวกเขา จากตัวตนของลู่ฝาน จากพละกำลังของลู่ฝาน จัดการพวกเขาง่ายเหมือนขยี้มดตัวหนึ่งเท่านั้น