บทที่ 397

เสียงเชียร์ เสียงตกใจ เสียงก่นด่าปะปนกันวุ่นวาย

ในกลุ่มคน ทุกคนตะโกนชื่อลู่ฝานคณะหนึ่งเดียว การต่อสู้วันนี้ ทำให้ชื่อเสียงของลู่ฝานแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง

หานเฟิงโดนศิษย์พี่ฉู่เทียนประคองลงมาจากลานประลองทรงกลม รับเสียงเชียร์จากทุกคน

ทุกคนปรบมือและส่งเสียงเชียร์อย่างไม่ลังเล ขนาดท่านผอ.ยังปรบมือเบาๆ ให้พวกลู่ฝาน

วันนี้เป็นวันที่คณะหนึ่งเดียวรุ่งโรจน์

ผ่านวันนี้ไป ชื่อเสียงของคณะหนึ่งเดียว ต้องเพิ่มสูงขึ้นเป็นสถิติใหม่

ท้าประลองสองคณะ ชนะทั้งสามรอบ เรื่องใหญ่ระดับนี้ เพียงพอที่ทำให้ชื่อของพวกลู่ฝาน ถูกพูดต่อกันในสถาบันสอนวิชาบู๊ไปอีกหลายสิบปี

เสียงเชียร์ดังต่อเนื่องอยู่นาน หลิงเหยาที่อยู่บนที่นั่งผู้ชมดีใจจนหน้าแดง

ตอนนี้ท่านผอ.หายไปแล้ว คนที่หายไปพร้อมกับเขาคือลั่วหยู่

อาจารย์เมิ่งอวิ๋นและคนอื่นมีสีหน้าสลด

ถ้าเรื่องของลั่วหยู่ถูกเปิดเผยออกไป ชื่อเสียงของคณะบังเหินต้องตกต่ำแน่นอน

อาจารย์เมิ่งอวิ๋นก็ไม่รู้จะพูดอะไร ถ้าท่านผอ.ไม่อยู่ เธอยังพอปิดบังได้บ้าง แต่ท่านผอ.อยู่ที่นี่ และเห็นอย่างชัดเจน ตอนนี้ยังพาตัวคนไปอย่างเงียบๆ จะให้เธอพูดอะไรได้อีก

อาจารย์เมิ่งอวิ๋นคิดอะไรขึ้นมาได้ ก่อนขึ้นลานประลองลั่วหยู่พูดว่าจะฆ่าลู่ฝาน แม้ตอนนั้นเธอไม่ได้พูดชัดเจน แต่ก็เป็นการเห็นด้วยไปแล้ว

ถ้าท่านผอ.ถามเรื่องนี้ คนเป็นอาจารย์อย่างเธอ ก็คงไม่ได้เป็นต่อแล้ว

เมิ่งอวิ๋นถอนหายใจ ดูเหมือนกลับไป เธอต้องเตรียมยื่นเรื่องกับท่านผอ. เพื่อที่จะไปฝึกฝนที่เทือกเขาฉิงเทียน

จิตใจของเธอ ไม่สามารถเป็นอาจารย์ได้อีก

อีกด้านหนึ่ง หลังจากอาจารย์เสวียนเจินถอนหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก็ส่งคนไปรับเสวียนเฟิงกลับมา

เมื่อมองดูดีๆ สีหน้าของอาจารย์เสวียนเจินดูดีขึ้นไม่น้อย