บทที่ 403

กระบี่ยาวหยุดลงบนหัวลั่วหยู่หนึ่งนิ้ว ปราณกระบี่ตัดผมยาวของเขา ผมร่วงลงบนพื้น

"พูดมา!"

ท่านผอ.พูดอย่างน่าเกรงขาม พลานุภาพอันน่ากลัวแผ่ออกจากตัว กดทับลั่วหยู่จนมีเสียงกระดูกดังออกมา

"เทือกเขาฉิงเทียน ทางทิศตะวันออกของเขาอี้ว์หลิง 500 กิโลเมตร ใต้ดินเขตโบราณ 1500 เมตร มีจวนอยู่หนึ่งจวน เป็นสิ่งที่เซียนบู๊ที่ฝึกวิชาชั่วร้ายที่จะเข้าเซียนบู๊หลงเหลือเอาไว้ ผมซึมซับวิชามารของเขาที่นั่น แล้วผมฝึกวิชาชั่วร้ายของเขาได้"

ลั่วหยู่พูดออกมาทีละคำจนจบ

อาจารย์เซินถูจ้องตาเขาเขม็ง ขอแค่แววตาของเขาวูบไหว ดูผิดปกติเพียงเล็กน้อย กระบี่คุณธรรมในมือเขาจะฟันลงไปอย่างไม่ลังเล

ทันใดนั้น อาจารย์เซินถูเก็บกระบี่กลับมา หันมาพูดอย่างราบเรียบว่า "เป็นความจริง"

ท่านผอ.พยักหน้าเบาๆ อาจารย์เมิ่งอวิ๋นที่อยู่ข้างๆ พูดว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมนายไม่รายงาน นายโลภในเคล็ดวิชาชั่วร้ายขนาดนี้เลยเหรอ วิชาที่คณะบังเหินให้นายยังไม่มากพอ ไม่แข็งแกร่งพอหรือไง"

อาจารย์เมิ่งอวิ๋นเคียดแค้นเป็นอย่างมาก ตบเก้าอี้จนพังไปครึ่งหนึ่ง

ลั่วหยู่ก้มหน้าลง ไม่กล้าพูดอะไร

ท่านผอ.เงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า "ได้ยินว่าก่อนหน้านี้ ในสถาบันมีนักเรียนฝึกวิชาชั่วร้ายอยู่คนหนึ่ง โดนไล่ออกไปแล้ว เธอเกี่ยวข้องกับนายหรือเปล่า"

ลั่วหยู่ชะงักไปแล้วพูดว่า "ท่านผอ.หมายถึงศิษย์น้องจางเยว่หานเหรอครับ ก่อนหน้านี้ ตอนที่ผมเสริมกำลังที่เขาวิพากษ์ ได้เจอศิษย์น้องจางเยว่หาน เธอสนใจผมมาก เราสองคนเจอกันครั้งแรกก็รู้สึกสนิทเหมือนเป็นเพื่อนเก่า จากนั้นก็......"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เสียงของลั่วหยู่เบาลง