บทที่ 430

จากนั้นลู่เฮ่าหรานก็ถามลู่หาว:"ให้นายไปถามที่ผู้เฝ้าเมือง สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?"

เมื่อลู่หาวได้ยิน สีหน้าของเขาแย่มากๆ

"ผู้เฝ้าเมือง"ที่พูดถึงนั้น เขาคือเจ้าเมือง เป็นคนที่ประเทศอู่อานส่งมา เขาเป็นขุนนางของราชวงศ์ มีกองกำลังทหารและอำนาจอยู่ในมือ

ลู่หาวพูด:"ผู้เฝ้าเมืองโจวคนนี้เป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องอะไรเลย ฉันไปเพื่อถามเขา แต่เขาไม่ปล่อยฉันเข้าไปเลย ฉันโดนไล่ออกมา หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่ว ผู้เฝ้าเมืองพูดมาแค่คำเดียว ทุกอย่างทำตามกฎระเบียบ"

ลู่เฮ่าหรานรู้สึกโกรธมากๆและพูด:"ผู้เฝ้าเมืองโจวไม่ไว้หน้าพวกเราเลย คิดถึงแต่กฎระเบียบของตัวเอง เขาไม่สนใจความเป็นความตายของพวกเราอยู่แล้ว ถ้าบีบบังคับพวกเรามากจนเกินไป ก็ขยายการต่อสู้ไปยังที่อยู่ของประชาชนทั่วไปเลย เรื่องนี้เขาไม่ยุ่งก็ไม่ได้แล้ว"

ลู่หาวถอนหายใจออกมา เขารู้ว่าลู่เฮ่าหรานพูดคำเหล่านี้ออกมาด้วยความโกรธเท่านั้น

พวกเขากับตระกูลโม่จะต่อสู้กันดุเดือดแค่ไหน ต่อสู้กับเอาเป็นเอาตายแค่ไหน ถ้าพวกเขาส่งเอกสารความเป็นตายให้ผู้เฝ้าเมือง ถึงแม้พวกเขาจะต่อสู้กันจนตายไปหมด ผู้เฝ้าเมืองก็ไม่มายุ่งเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่ถ้าพวกเขาขยายการต่อสู้ไปยังที่อยู่ของประชาชนทั่วไป ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ผู้เฝ้าเมืองคงจะส่งทหารมากำราบพวกเขา เมื่อถึงตอนนั้น ทั้งสองตระกูลคงต้องสูญเสียอย่างหนัก ถึงแม้พวกเขาจะร้ายกาจแค่ไหน พวกเขาก็ต่อสู้กับขุนนางไม่ไหวอยู่แล้ว

"พอแล้ว ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีกแล้ว การโจมตีครั้งหน้าของตระกูลโม่น่าจะอีกห้าวันข้างหน้า พวกเขาต้องสร้างเวทีการประลองที่หน้าประตูของตระกูลลู่อย่างแน่นอน พวกเขาจะสังหารลูกหลานทั้งหมดของตระกูลลู่ให้ตายทีละคน ความหมายของฉันก็คือ การนั่งรอความตายแบบนี้ สู้พวกเขาลงมือสู้ตายจะดีกว่า พวกเราโจมตีตระกูลโม่โดยตรงเลย พยายามสังหารอีกฝ่ายให้ได้มากที่สุด บางทีวิธีนี้อาจจะเป็นทางรอดเดียวของพวกเราก็ได้"

สายตาของลู่เฮ่าหรานมีแต่ความแน่วแน่ เขาพูดความคิดของตัวเองออกมา

ลู่หาวและคนอื่นๆก็ตกตะลึงกับความคิดของลู่เฮ่าหรานมากๆ ด้วยพลังที่พวกเขามีอยู่ในตอนนี้ อยากจะแลกชีวิตของอีกฝ่ายในเวทีการประลองอีกห้าวันข้างหน้า มันคงเป็นเรื่องที่ยากมากๆ ถ้าตอนนี้โจมตีตระกูลโม่จริงๆ พวกเขาไม่ต่างอะไรกับลูกแกะตัวเล็กๆที่พุ่งเข้าไปหาพญาเสือเลย

ทุกคนไม่ได้พูดอะไรออกมา ลู่เฮ่าหรานมองเห็นความหวาดกลัวจากสายตาของพวกเขา

"พวกคุณมีความคิดเห็นยังไง?"