บทที่ 440

พูดจบ ลู่ฝานก็ก้าวออกไปด้านนอก เหล่าลูกน้องตระกูลลู่ก็รีบตามไป สายตาแฝงไปด้วยเลือดร้อน

พวกเขารู้ว่าลู่ฝานจะทำอะไร และเป็นสิ่งที่พวกเขาอยากทำเหมือนกัน

เวลาแก้แค้นมาถึงแล้ว！

ถึงแม้ลู่หมิงจะบาดเจ็บทั้งตัว แต่ตอนนี้ก็ลุกขึ้นมาเหมือนกัน เดินออกไปเหมือนกัน

ลู่เฮ่าหรานก็จับลู่หมิงไว้ แล้วพูดว่า “เจ็บไปทั้งตัวแล้ว ไม่ต้องไปแล้ว”

ลู่หมิงพูดนิ่งๆ ว่า “ผมยังสู้ไหว”

พูดจบ ก็ดิ้นออกจากมือของลู่เฮ่าหราน แล้วก็ก้าวยาวเดินตามไป

ทุกคนรีบเดินออกไปจากตระกูลลู่

สิบกว่าคนล้วนมีสีหน้าอาฆาต เดินอย่างยิ่งใหญ่อยู่บนถนนในเมืองเจียงหลิน

เวลานี้เป็นเวลาดึกสงัด พอได้ยินเสียงดังด้านนอก บางคนก็เปิดหน้าต่างออกมาดูด้านนอก

พอพวกเขาเห็นว่าคนพวกนี้มีรังสีอาฆาตกันขนาดนี้ และพอรู้ว่าเป็นคนตระกูลลู่ ก็ตกใจกันหมด

“คนตระกูลลู่ คนตระกูลลู่ยังมีเหลือรอด หรือว่าตระกูลโม่จะแพ้แล้ว?”

“คนที่เดินนำมาคือใคร? คุ้นหน้าคุ้นตามาก”

“ลู่ฝานนี่เอง พระเจ้าช่วย ลู่ฝานแห่งตระกูลลู่กลับมาแล้ว！”

……

เสียงแอบกระซิบกระทราบเข้ามาในหูของลู่ฝาน ลู่ฝานก็ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เดิมมุ่งหน้าไปยังตระกูลโม่อย่างเดียว

ดวงจันทร์ดับคืนฆ่าคน สายลมวนวันวางเพลิง

พอพวกเขามาถึงหน้าประตูตระกูลโม่ ก็พบว่าประตูของตระกูลโม่ปิดสนิท ด้านในกลับมีเสียงวุ่นวายดังออกมา

พลังปราณบนตัวของลู่ฝานก็ปล่อยออกมา แล้วก็ต่อยประตูตระกูลโม่กระเด็นไป

แม้แต่กำแพงบ้านที่ติดกับประตูก็ถูกทำลายไปด้วย พลังที่ลู่ฝานใช้โจมตีไปครั้งนี้ มันน่ากลัวมากจริงๆ

พอจ้องมองดู ก็เห็นว่าตระกูลโม่วุ่นวายกันไปหมด มีคนไม่น้อยหอบหิวห่อผ้าน้อยใหญ่ ท่าทางเหมือนกำลังจะหนี