บทที่ 442

จะมองคนแค่ภายนอกไม่ได้จริงๆ ลู่ฝานถอนหายใจยาว แล้วก็แกะสลักอักษรคำว่า ภักดีคุณธรรม ใส่บนป้ายวิญญาณของลู่เทียนกัง

ลู่หมิงก็ยืนข้างลู่ฝาน พอเห็นลู่ฝานทำแบบนี้ ลู่หมิงก็ยิ้มพูดว่า “ลู่ฝาน ถ้าวันไหนฉันตายไป ได้นายมาแกะสลักคำว่า ภักดีคุณธรรม ให้ฉันด้วย คงจะดีมากเลย”

ลู่ฝานก็มองลู่หมิงอย่างลึกซึ้ง “นายไม่ตายหรอก เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว”

ลู่หมิงก็ยิ้มเบาๆ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร

คำนับให้กับป้ายวิญญาณทั้งหลาย ลู่ฝานก็ค่อยเดินออกไปข้างนอก

ตอนนี้ตระกูลลู่กำลังฟื้นตัวจากทุกอย่าง เรื่องมากมายจะต้องให้เขามาเป็นผู้นำ เขาเป็นเจ้าบ้านตอนนี้ล่ะ

“เจ้าบ้านครับ เจ้าบ้าน แย่แล้วครับ คนของจวนโจวเจิ้นโส่วมาแล้ว”

ลูกหลานน้องของตระกูลลู่คนหนึ่งวิ่งเข้ามา แต่เป็นเด็กอายุ12-13ปี จะเห็นได้ว่าตอนนี้ตระกูลลู่ขาดคนใช้งานมากแค่ไหน

ลู่ฝานขมวดคิ้วพูดว่า “คนของจวนโจวเจิ้นโส่วมาทำอะไร?”

ลู่หมิงพูดว่า “เหอะ มาอะไรเอาตอนนี้ ไม่มีเรื่องดีแน่นอน”

ลู่ฝานพูดว่า “พาพวกเขาไปห้องโถงรับรองแล้วกัน”

เด็กคนนั้นก็ตอบรับ แล้วรีบวิ่งออกไป ลู่ฝานก็เท้าเดินไปยังห้องโถงรับรอง

หลังจากนั้นช่วงธูปหนึ่งดอก ลู่ฝานก็มาถึงห้องโถงรับรอง ตอนนี้ห้องโถงรับรองที่ตระกูลลู่พูดถึง ได้พังทลายไม่เป็นท่าหมดแล้ว แม้แต่เก้ารับแขกก็ยังไม่เหลือ

มีชายสวมชุดจีน7-8คนยืนอยู่ในห้องโถง ด้วยท่าทางเชิดหน้าชูตา คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าชายพวกนั้น สวมชุดนักบู๊ลายเมฆดำ บนเข็มขัดมีตัวอักษร อู่อาน สีเงินอย่างชัดเจน ตัวอักษรดูยิ่งใหญ่ นี่คือสัญลักษณ์ของทางการในประเทศอู่อาน หรือเรียกว่า เสื้อทางการเมฆดำ สีของเข็มขัดจะแสดงถึงระดับของตำแหน่ง