บทที่ 445

บ่ายของวันนั้น โจวเจิ้นโส่วก็พาคนเข้ามาตระกูลลู่

เพียงแต่ว่าไม่เหมือนกับครั้งก่อน ครั้งนี้ไม่เพียงเข้ามาอย่างมีความเคารพเท่านั้น ยังมีของกำนัลเต็มรถเข้ามาด้วย

แต่ต่อให้เป็นแบบนี้ ก็ยังไม่ได้รับการต้อนรับจากคนตระกูลลู่ ลู่ฝานไม่อยากจะเจอหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ ก็เลยบอกให้คนของตระกูลออกไปรับแทน แล้วก็ไล่กลับ

แน่นอนว่า ของกำนัลก็ต้องรับไว้ ตอนนี้ตระกูลลู่กำลังอยู่ในช่วงลำบาก ของที่มีคนเอามาให้ รับไว้ได้ก็รับไว้

โจวเจิ้นโส่วที่น่าอนาถ ไม่ได้ดื่มแม้แต่ชาถ้วยเดียว ยืนอยู่ที่หน้าประตูกว่าครึ่งชั่วยาม ถึงจะยอมกลับไปอย่างทำอะไรไม่ได้

โจวเจิ้นโส่วที่ก้มหน้าเศร้าสร้อย มีชาวเมืองของเมืองเจียงหลินไม่น้อยพบเห็น

ไม่ถึงสองชั่วยาม เรื่องก็แพร่ไปทั้งเมืองเจียงหลิน

โจวเจิ้นโส่วเข้าตระกูลลู่แล้วถูกปฏิเสธ!

ฐานะของลู่ฝานในตอนนี้ สูงกว่าผู้เฝ้าเมือง！

ยิ่งมีคนที่รู้ข่าวเร็ว ยังรู้อีกว่าตอนนี้ในตระกูลลู่มีแขกคนสำคัญที่โจวเจิ้นโส่วเห็นแล้วก็ต้องคำนับให้

ตอนนี้ ตระกูลลู่ดังจนข่าวเริ่มแพร่กระจายไปทั่ว

ถึงแม้ตอนนี้ตระกูลลู่จะเจ็บหนัก แต่มีลู่ฝานอยู่ ในสายตาของชาวเมืองเมืองเจียงหลิน ตระกูลลู่ในตอนนี้แข็งแกร่งกว่าก่อนมาก

ฟ้ายังไม่มืด นักธุรกิจในเมืองเจียงหลินที่ได้รู้ข่าว ก็เริ่มมาประจบตระกูลลู่

ตระกูลจางเป็นผู้นำ นักธุรกิจก็เข้ามามอบของกำนัลให้ตระกูลลู่กันทีละคนๆ

ขาดคนงานก็เอาคนงานมาให้ ขาดยารักษาโรคก็เอายามาให้

ยิ่งกว่านั้นยังมีคนแสดงท่าทีว่า ร้านค้าของตระกูลลู่ที่ถูกทำลายไป จะไม่มีใครไปแย่งชิงเด็ดขาด

สิ่งที่ควรเป็นของตระกูลลู่ ก็จะยังเป็นของตระกูลลู่

ส่วนกิจการและร้านค้าของตระกูลโม่ เหอะๆ ใครจะกล้าแย่ง?