บทที่ 447

“ยารวมศูนย์！”

ลู่ฝานบ่นพึมพำ เจดีย์เสวียนเก้ามังกรที่อยู่ในตัวของเขาก็พูดออกมา

“พระเจ้า ฉันได้เห็นยารวมศูนย์ด้วยหรือนี่ วิชากลั่นยาแบบนี้ ไม่ใช่หายสาบสูญไปตั้งแต่ร้อยกว่าปีก่อนแล้วหรอกหรือ? 66เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ รวยเลยนะ พวกเรารวยเลย รีบเก็บมาเลย เก็บมาสิ！”

ลู่ฝานก็ด่าเจดีย์เสวียนเก้ามังกรในใจ ให้มันได้เจียมตัวหน่อย

หวูเฉินยิ้มพูดว่า “ถูกต้อง เป็นยาที่ไม่มีระดับอะไร นายเก็บมันไปเถอะ”

ลู่ฝานตอบรับเบาๆ แล้วก็ขมวดคิ้วเก็บยารวมศูนย์เข้าไปในเข็มขัด

พอเห็นว่าลู่ฝานมีเข็มขัดอากาศธาตุหนึ่งเส้น หวูเฉินก็ยิ่งยิ้มอย่างดีใจ

“ดูเหมือนว่านายอยู่ในสถาบันอย่างสบายดีนะ”

ลู่ฝานถามว่า “อาจารย์ครับ ยารวมศูนย์เม็ดนี้มีสรรพคุณอะไร?”

หวูเฉินยิ้มพูดว่า “มันจะมีสรรพคุณอะไร ก็ขึ้นอยู่กับตัวนายเอง ฉันไม่ได้กินมันเสียหน่อย จะไปรู้ได้ไงว่ามีสรรพคุณอะไร”

ลู่ฝานก็ค่อนข้างไม่เข้าใจกับสิ่งที่หวูเฉินพูดออกมา

แต่เจดีย์เสวียนเก้ามังกรในกายกลับหัวเราะพูดว่า “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ในวงการผู้ฝึกชี่นั้น ยารวมศูนย์ถูกขนานนามว่ายาบรรลุเป็นจริง ฮ่าๆ อาจารย์ของท่านพูดได้ไม่มีผิด คนที่กินมันลงไปเท่านั้นถึงจะรู้ว่ามันมีสรรพคุณอะไร วันหลังท่านต้องได้ใช้มันแน่นอน”

ลู่ฝานก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

ยาบรรลุเป็นจริง เป็นยาที่สามารถทำตามความฝันของคนได้อย่างนั้นหรือ?

มันเกินจริงไปหรือเปล่า ถ้าฉันกินมันลงไป ก็เลื่อนไปถึงเซียนบู๊เลยสิ

โลกนี้จะมียาแบบนี้ได้อย่างไร！