บทที่ 45

ในที่สุดความวุ่นวายก็จบลง กลับมาสงบสุขอีกครั้ง

หลังผ่านไปห้าวัน ป่าลึกเขาซีซาน สายลมพัดเบาๆ สายน้ำไหลริน

ลู่ฝานย่อตัวลงอย่างมั่นคง ยืนอยู่ด้านล่างน้ำตก สายลมปะทะใบหน้า น้ำกระทบลงบนตัว นิ่งไม่ไหวเอน

ทันใดนั้น ลู่ฝานลืมตาขึ้น แววตาเป็นประกาย

ใช้แรงเหยียบตรงเท้า เด้งตัวขึ้นสูงได้เก้าเมตรกว่า

กระแสลมพลุ่งพล่าน สายลมใต้เท้า ทำให้เขาลอยตัวกลางอากาศได้ครู่หนึ่ง หลังจากนั้น ลู่ฝานเหยียบลงบนน้ำตกเบาๆ พุ่งขึ้นไปด้านบนเรื่อยๆ

ลู่ฝานพุ่งขึ้นไปด้านบนน้ำตก โดยไม่ต้องใช้มือทั้งสองข้างเลย

ความเร็วของเขา เร็วจนน่าอัศจรรย์ น้ำที่ไหลลงมา ไม่สามารถขัดขวางเขาได้แม้แต่น้อย ขณะที่เขากำลังพุ่งขึ้นไปด้านบนเขา ทันใดนั้นน้ำตก ม้วนเป็นเกลียว กระแสน้ำกลายเป็นเสือดุร้าย คำรามออกมา อ้าปากใส่ลู่ฝาน

ลู่ฝานไม่กลัวแม้แต่น้อย เปลวไฟพุ่งออกมาจากตัว ซัดหมัดเข้าไปหาเสือดุร้ายอย่างรวดเร็ว

หมัดไฟถล่มเขา

เสียงกระแทกดังขึ้นกลางอากาศ เสือดุร้ายโดนหมัดซัด จนกลายเป็นน้ำสาดกระเซ็น มือข้างหนึ่งของลู่ฝาน เข้าไปในหน้าผา ไม่ได้ตกลงมา

จากนั้นพลิกตัว เด้งตัวขึ้น ลู่ฝานมาถึงด้านบนสุดของน้ำตก

"ดีมาก ครั้งนี้เร็วกว่าเมื่อวานมาก ดูเหมือนว่าการฝึกที่น้ำตก จะสิ้นสุดลงแล้ว"

ไม่รู้ว่าหวูเฉินมาอยู่ด้านบนน้ำตกตั้งแต่เมื่อไร

ลู่ฝานหอบหายใจ แล้วพูดว่า "อาจารย์ อย่ารุนแรงขนาดนี้เลย น้ำกลายเป็นสัตว์ ยิ่งรุนแรงขึ้นทุกครั้ง ครั้งก่อนเป็นแค่รูปกวาง แต่ครั้งนี้กลายเป็นเสือ"

หวูเฉินหัวเราะ แล้วพูดว่า "ถ้าไม่รุนแรงสักหน่อย จะเห็นระดับสุดยอดของนายได้อย่างไร เอาหินผนึกกำลังที่อกนายมาให้ฉัน"

ลู่ฝานถอดหินผนึกกำลังยื่นให้หวูเฉิน แล้วพูดว่า "อาจารย์ ทำไมเหรอ ต่อไปไม่ต้องใช้หินผนึกกำลังแล้วเหรอ"

หวูเฉินพูดว่า "เครื่องมือฝึกฝนดีขนาดนี้ ต้องใช้อยู่แล้ว แต่หินผนึกกำลังอันนี้ มีประโยชน์กับนายไม่มากแล้ว ต้องทำให้นายใหม่อีกครั้ง แต่ยังขาดวัตถุดิบอีกบางส่วน นายเอาอันนี้ไป"