บทที่ 459

หานเฟิงพูดว่า “ได้สิครับอาลู่ คุณอาก็จะได้พาผมไปที่จวนผู้เฝ้าเมืองด้วยเลย ผมกลัวหาไม่เจอเหมือนกัน”

สองคนก็เดินคุยกันออกไป

ลู่เฮ่าหรานก็พูดกับลู่ฝานด้วยสีหน้ากังวลว่า “ลู่ฝาน นายมั่นใจว่าเอาอยู่ใช่ไหม นายต้องรู้ไว้นะ ว่าตอนนี้นายเป็นเจ้าบ้านแล้ว ทั้งตระกูลลู่อยู่ที่การตัดสินใจของนายเลยนะ ทุกอย่างจะต้องมองตระกูลเป็นหลัก”

ลู่ฝานพูดอย่างเข้าใจว่า “ปู่ครับ ผมทราบดี เรื่องที่ไม่มั่นใจ ผมไม่ทำแน่นอน เชื่อผมเถอะ！”

ลู่เฮ่าหรานเห็นว่าลู่ฝานมีสายตามั่นใจ ก็ไม่พูดอะไรมาก แล้วเดินกลับออกไป

เขาได้เตรียมตัวเพื่อตอนท้ายแล้ว ลู่เฮ่าหรานคิดไว้ในใจแล้ว

ถ้าหากว่าตระกูลลู่เดินลงเหวเพราะการตัดสินใจของลู่ฝาน เขาจะปกป้องชีวิตของลู่ฝานก่อน ถึงแม้สิ่งที่ต้องแลกเปลี่ยนจะเป็นชีวิตของตนเองก็ตาม

ลู่ฝานหายใจลึก ๆ แล้วหยิบแก้วรวมสารเหล็กพันปีมาพูดว่า “ไอ้เก้า รีบทำงานเลย ก่อนวันพรุ่งนี้ จะต้องทำให้เสร็จ”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดว่า “รีบร้อนเกินไป รีบมากเลย เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ข้าพูดได้ว่าจะพยายามนะ”

พูดจบ ลู่ฝานก็นั่งสมาธิลงไปอีกครั้ง

แก้วรวมสารเหล็กพันปีในมือก็หลอมละลายภายใต้พลังปราณที่เป็นสายออกมา สุดท้ายก็กลายเป็นของเหลวที่เปล่งแสงสีดำออกมา แล้วไหลลงไปในพื้นดิน

ทันใดนั้น คนของทั้งเมืองเจียงหลินก็รู้สึกว่าพื้นดินที่เท้าสว่างวาบขึ้นมา แสงสีทองหลายสายทะลุออกมา แล้วพุ่งไปบนฟ้า

ในตอนนี้ คนนับไม่ถ้วนในเมืองเจียงหลินส่งเสียงตกใจ ชาวบ้านธรรมดาพวกนี้เคยเห็นค่ายกลที่ไหนกัน แถมยังเป็นค่ายกลเสวียนเหล็กเจดีย์เก้าที่ล้ำลึกพิสดารแบบนี้อีก

พื้นดินที่เท้าก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง บนพื้นหินบนถนน เริ่มเกิดอักษรยันต์ป็นลวดลายชัดเจน ลวดลายพวกนี้มหัศจรรย์มาก ทำให้คนนับไม่ถ้วนมองแล้วเหม่อลอย

นักบู๊บางคนมองดูพักหนึ่ง ก็รู้สึกว่าในหัวเหมือนถูกโจมตีหนัก นาทีต่อมา ก็เหมือนจะเข้าใจในหลายๆ เรื่องที่ไม่เคยเข้าใจมาก่อน