บทที่ 470

“เหล่าชี โซ่วโก่ว! ลู่ฝาน นายกล้ามาก!”

ตู้ม

เหล็กกักขังบนตัวเสวี่ยบาถูกแสงเปลวไฟลุกโชนบนตัวเขาระเบิดออก เอามือทั้งสองข้างไขว้กันตรงหน้าอก แสงกระบี่สองแสงที่พุ่งเข้ามาข้างหน้าปักลงบนแขนของเขา

เสวี่ยบาตะโกนออกมาสุดชีวิต เสื้อผ้าบนตัวระเบิดออก

ถึงกระดูกและเอ็นตรงหน้าอกของเขาจะโดนลู่ฝานโจมตีจนละเอียด แม้แขนของเขาโดนแสงกระบี่แทงทะลุ แต่ตอนนี้เสวี่ยบาเหมือนเทพสงคราม

เปลวไฟค่อยๆ รวมตัวกันเป็นเกราะบนตัวเขา สถานการณ์แบบนี้ ลู่ฝานเห็นแล้วหน้าเปลี่ยนสี

“หลีกไป หลีกไปให้หมด!”

ลู่ฝานตะโกนอย่างตกใจ แล้วพุ่งเข้าไปก่อน

วิชาสายฟ้าฟาดห้าธาตุ สายฟ้าฟาด!

กระบี่กลายเป็นสายฟ้า ครั้งนี้พลังสายฟ้าสีทอง กดดันพลังเปลวไฟบนตัวลู่ฝาน

ขณะเดียวกัน ลู่ฝานรู้สึกว่าปราณหยินหยางอันแข็งแกร่ง พุ่งเข้ามาในตัวเขา เพิ่มพลังให้กับเขา

กระบี่ฟันลงมา ลู่ฝานฟันเปลวไฟบนตัวเสวี่ยบาจนกระจาย

แต่เสวี่ยบาใช้สองมือเปล่าสู้กับมีดที่คม รับกระบี่หนักไร้คมของลู่ฝานเอาไว้ ในเวลาเดียวกัน พลังลมจู่โจมมาข้างตัวลู่ฝาน

ช่วงเวลาคับขัน ลู่ฝานใช้วิชาชิงวิญญาณกับเสวี่ยบาอีกครั้ง

เสวี่ยบาร้องโอดครวญอย่างเจ็บปวด พลังลมที่พุ่งเข้ามาหาลู่ฝานก็เคลื่อนไหว หลังจากนั้นพัดผ่านไหล่ลู่ฝานไป ทิ้งรอยดาบลึกเอาไว้ให้ลู่ฝานอีกครั้ง

ลู่ฝานปล่อยกระบี่หนักไร้คม ซัดหมัดสองข้างออกมาโจมตี

หมัดถล่มเขาอู๋เซี่ยง!

พลังหมัดนับไม่ถ้วนโจมตีลงบนตัวเสวี่ยบา แต่เสวี่ยบากลับฝืนเอาไว้ ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว

“อ๊าก!!!”

เสวี่ยบาร้องเสียงดังออกมา ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ

“ระเบิดโลหิต!”

ทันใดนั้น พลังอันน่ากลัวระเบิดออกมา ลู่ฝานที่อยู่ใกล้ที่สุดโดนระเบิดจนปลิว