บทที่ 48

ลู่ฝานก็ไม่รู้ว่าทำไม แค่โยนของลงไปย่างในหม้อไฟบุ๋น จะสุกง่ายมาก อีกทั้งยังอร่อยด้วย วันแรกที่ลู่ฝานค้นพบสิ่งนี้ เขาดีใจมาก เขาไม่ยอมกินพวกของแห้งแข็งๆ บวกกับเนื้อที่ย่างออกมาดำเหมือนถ่านหรอก

หม้อไฟบุ๋น เป็นอุปกรณ์ปรุงอาหารสุดวิเศษ สำหรับลู่ฝาน แค่เอาของทุกอย่างโยนเข้าไป จากนั้นใส่เปลวไฟเข้าไปก็พอแล้ว

ทุกครั้งที่เห็นลู่ฝานทำแบบนี้ หวูเฉินจะถอนหายใจออกมา หม้อที่ใช้กลั่นยา แต่ลู่ฝานเห็นเป็นหม้อในการปรุงอาหาร แต่ต้องพูดเลยว่า อาหารที่ปรุงออกมา อร่อยมาก

ทั้งสองกินจนอิ่มอย่างรวดเร็ว เนื้อย่างที่เหลือ ถูกเก็บเอาไว้ คืนนี้ค่อยกินอีก

เดินไปข้างหน้าต่อเรื่อยๆ มีบางครั้ง ลู่ฝานไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกจากทิวเขาซีซานแล้วหรือยัง

ต้นไม้มากมาย ราวกับจะบดบังแสงอาทิตย์เอาไว้

ลู่ฝานเดินไปอีกครึ่งวัน ทันใดนั้นรู้สึกสว่างวาบ ตรงหน้ามีทะเลสาบเล็กๆ สีแดงเพลิง ปรากฏขึ้นมา บริเวณรอบๆ ทะเลสาบรูปจันทร์เสี้ยว มีสัตว์อสูรนอนอยู่สองสามตัว

ตอนเห็นสัตว์อสูรพวกนี้ ลู่ฝานรีบหลบเข้าไปในป่า

เหมือนกลัวอะไรเข้ามา สัตว์อสูรตรงหน้า คือเต่าเกล็ดมังกรที่ทำให้ลู่ฝานเสียเปรียบเป็นอย่างมาก

เต่าเกล็ดมังกรแต่ละตัว สูงประมาณสามเมตรกว่า ตัวขนาดใหญ่ เป็นหินที่แข็งแรงทนทาน บนหัวมีเขา ที่มีลำแสงสายฟ้าสีม่วง

เทียบกับเต่าเกล็ดมังกรที่เจอครั้งก่อน พวกนี้ดูตัวใหญ่กว่า

โดยทั่วไปแล้ว ขนาดของสัตว์อสูร แปรผันตามกำลังของมัน ลู่ฝานคิดว่าจะเดินอ้อมดีไหม ถือโอกาสตอนที่พวกมัน ยังไม่เห็น ตัวเองรีบชิงหนีไปก่อน

แต่ขณะนั้น เสียงหวูเฉินดังขึ้นมา

"ทะเลสาบจันทร์เลือด! คิดไม่ถึงว่าที่นี่ จะมีทะเลสาบจันทร์เลือด"

เสียงหวูเฉิน มีความตกใจ ลู่ฝานเพิ่งเคยได้ยินเสียงอาจารย์ตกใจขนาดนี้ อดถามไม่ได้ว่า "อาจารย์ ทะเลสาบจันทร์เลือด ทำไมเหรอ"

หวูเฉินหัวเราะ แล้วพูดว่า "ลู่ฝาน โชคของนายมาแล้ว น้ำทะเลสาบจันทร์เลือด เป็นน้ำวิเศษ สามารถยกระดับพลังฝึกชี่ได้ นายหาวิธีเข้าไปฝึกในทะเลสาบจันทร์เลือด ไม่กี่วัน นายจะฝึกพลังชี่ได้ ขณะเดียวกัน น้ำทะเลสาบจันทร์เลือดมีประสิทธิภาพยกระดับพลังร่างกายด้วย สามารถทำให้นายก้าวหน้าพร้อมกัน นายโชคดีจริงๆ!"

ลู่ฝานได้ยิน ตาเป็นประกาย คิดไม่ถึงว่า ทะเลสาบจันทร์เลือดตรงหน้า จะอัศจรรย์เช่นนี้

ทว่าทันใดนั้น ลู่ฝานขมวดคิ้ว มองเต่าเกล็ดมังกรข้างทะเลสาบจันทร์เลือด ไอ้พวกนี้นอนอยู่ตรงนี้ เป็นปัญหาเล็กน้อย

ลู่ฝานกัดฟันพูดว่า "ดูเหมือนว่าจะต้องล่อพวกมันออกไป"

หวูเฉินหัวเราะ แล้วพูดว่า "ทางที่ดี ล่อออกไปให้ไกลหน่อย เพื่อไม่ให้พวกมันกลับมา รบกวนการฝึกของนาย หรือไม่นายก็ฆ่าพวกมันซะ"

ลู่ฝานพูดว่า "ตอนนี้ผมทำได้เหรอ"

หวูเฉินพูดว่า "เชื่อตัวเอง ใช่สิ วิชาเทพยอดกลั่นยาอู๋จี๋ที่นายฝึก ไม่เพียงแต่ช่วยผสานพลังปราณกับพลังชี่ มันยังสามารถผสานสิ่งอื่นได้ด้วย แต่ก่อนฉันเคยใช้วิชาเทพยอดกลั่นยาอู๋จี๋ ผสานวิชาฝึกปราณ นายลองดูสิว่าเคล็ดวิชาบู๊สามารถผสานได้หรือเปล่า ช่วงนี้นายยังหาเวลาว่างมาฝึกวิชาหมัดทำลายล้างจากหนังสือชำรุดๆ นั่นไม่ใช่เหรอ"

ลู่ฝานพยักหน้า พูดว่า "ได้จริงเหรอครับ ช่างเถอะ ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้ว ลองดูแล้วกัน"

พูดจบ ลู่ฝานเด้งตัวเข้าไปในป่า หามุมอับมุมหนึ่ง เอาดอกอำพันมังกร ปักลงไปในดิน

ทันใดนั้น ดอกอำพันมังกรส่งกลิ่นแปลกประหลาดออกมา

กลิ่นหอมนี้ ทำให้ลู่ฝานไร้สติไปชั่วคราว เพราะเป็นกลิ่นที่หวูเฉินเพิ่มเข้ามา