บทที่ 483

ตอนลู่ฝานเอาบัตรเหรียญทองออกมา ชายวัยกลางคนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

ทันใดนั้นชายวัยกลางคนลุกขึ้นยืน รับบัตรเหรียญทอง หลังจากมองดูดีๆ เขาพยักหน้าแล้วพูดว่า “แขกผู้มีเกียรติ เชิญด้านใน”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพยักหน้า เป็นธุรกิจของสำนักเงินปาฟางจริงๆ

เมื่อเป็นเช่นนี้ น่าจะไม่ใช่สถานที่ไม่ดีอะไร

ชายวัยกลางคนพาลู่ฝานและคนอื่น เดินเข้ามาข้างใน ดูที่ภายนอกเป็นเหมือนร้านค้าเล็กๆ แต่หลังจากเข้ามา เดินเข้ามาได้ไม่ไกล กลับดูกว้างขวาง

ศาลาจุดชมวิวริมน้ำ คานไม้แกะสลัก ห้องใต้หลังคาเรียงราย

คนเดินขวักไขว่ไปมาตรงทางเดิน มีคนเดินผ่านข้างๆ ล้วนเป็นคนที่สวมผ้าไหมผ้าแพร เสื้อผ้าหรูหรา

มีเสียงพิณดังขึ้นข้างหูเบาๆ เหมือนเสียงในหุบเขา ทำให้จิตใจเบิกบานผ่อนคลาย

ดูออกเลยว่าที่นี่เป็นสถานที่งดงามสูงส่ง

คิดไม่ถึงว่าศิษย์พี่หานเฟิงจะพาเขามาสถานที่ดีจริงๆ

ลู่ฝานมีรอยยิ้มบนใบหน้า ภายใต้การนำของชายวัยกลางคน เดินมาจนถึงที่พักสวนดอกไม้

ที่นี่มีวัยรุ่นอยู่ไม่น้อยเลย

เมื่อเห็นชายวัยกลางคนมาถึง คุณหนูคุณชายที่ดูฐานะสูงส่ง สวมเสื้อผ้าดูเป็นทางการ พากันล้อมเข้ามา

“ผู้อาวุโสหลินซัน พาพวกเราเข้าไปในห้องชั้นยอดได้หรือยัง ฉันรออยู่ที่นี่หลายชั่วยามแล้ว”

“เธอเพิ่งรอไม่กี่ชั่วโมงเอง เรารอมาเกือบวันแล้ว ผู้อาวุโสหลินซัน ให้เราเข้าไปข้างในอำนวยความสะดวกๆ เถอะ”

ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าหลินซันชะงักฝีเท้าลง พูดเสียงสูงว่า “คุณชายคุณหนูทุกท่านสวนหอมปาฟางมีกฎของตัวเอง ในเมื่อทุกคนมาหาความสุขความบันเทิง ได้โปรดทำตามกฎ เพื่อจะได้ไม่บาดหมางกัน คิดว่าคุณชายและคุณหนูทุกท่าน รู้กฎของห้องชั้นยอดกันหมดแล้ว ถ้ามีใครไม่รู้ ผมจะพูดอีกหนึ่งรอบ คนที่มีเหรียญทองในบัตรหนึ่งล้านเหรียญ สามารถเข้าห้องชั้นยอดได้ คนที่มีไม่พอ เชิญเดินไปรอที่ห้องชั้นกลาง หรือไม่ก็ห้องชั้นต่ำ รออยู่ตรงนี้นานแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์”