บทที่ 490

ลู่ฝานตกใจเล็กน้อย หยกนี้มีประสิทธิภาพเพิ่มความเร็วการฝึกฝนด้วย หายากจริงๆ

ลู่ฝานอดชื่นชมไม่หยุด แต่รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

สถานที่ดีแบบนี้ พักคืนหนึ่งต้องใช้เงินเท่าไร เหรียญทองแค่นั้นในบัตรผลึกหินของเขา พอหรือไม่พอกันแน่!

ลู่ฝานยังคงครุ่นคิด เสียงตะโกนของศิษย์พี่หานเฟิงที่อยู่ด้านล่างดังขึ้นมา

“ศิษย์น้องลู่ฝาน ฉันออกไปเดินเล่นก่อน ถือโอกาสสอบถามเรื่องสอบประเมินให้นายด้วย นายพักผ่อนไปก่อนนะ!”

พูดจบ ลู่ฝานได้ยินเสียงฝีเท้ารีบร้อนของศิษย์พี่หานเฟิง เห็นได้ชัดว่าเขาอยากออกไปจนทนไม่ไหวแล้ว

ลู่ฝานไม่ต้องคิดก็รู้แล้วว่าศิษย์พี่หานเฟิงวิ่งออกไปรีบร้อนขนาดนี้เพราะอะไร ดูเหมือนคนที่อดกลั้นมานานยี่สิบกว่าปีอย่างศิษย์พี่หานเฟิง ตอนนี้คงอดกลั้นไม่ไหวแล้ว

ลู่ฝานครุ่นคิด รู้สึกว่าพึ่งพาให้ศิษย์พี่หานเฟิงไปสอบถาม ต้องพึ่งไม่ได้อย่างแน่นอน เขาไปถามเองดีกว่า

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ลู่ฝานเดินลงมาจากหอลอยฟ้า ให้เจ้าดำพักอยู่ที่นี่ เขาเดินเล่นคนเดียวไปรอบๆ

ตลอดทางลู่ฝานเห็นสาวใช้ที่งามจนใจสั่นไหว มองมาทางเขาด้วยสายตาหลงใหล

ลู่ฝานไม่ได้ถามพวกเธอ เดินต่อไปข้างหน้า ขณะเดียวกันจิตใจของเขาวูบไหวเล็กน้อย เขาอยากไปเจอผู้หญิงที่ร้องเพลงเสียงเหมือนธรรมชาติเมื่อกี้

เดินมาประมาณครึ่งชั่วยาม ลู่ฝานเห็นหอลอยฟ้าด้านในสุด ที่หลิ่วหยีพูดถึงแล้ว

หอลอยฟ้าหลังนี้ถูกโอบล้อมด้วยดอกไม้ บนหอลอยฟ้ามีผู้หญิงถือพิณนั่งอยู่หน้าประตู สวมผ้าบางสีดำบนหัว ร้องเพลงคลอเบาๆ