บทที่ 492

ทันใดนั้นอู่คงหลิงยิ้มออกมา “คุณชายเหอาซิง แม้คำตอบของนายจะดี แต่ฉันไม่สามารถใช้อะไรได้ อีกทั้งเหตุผลที่นายพูด เมื่อสิบปีก่อน ฉันเคยได้ยินพ่อพูดแล้ว นายพอจะพูดภาพรวมสักหน่อยได้ไหม”

เหอาซิงสีหน้ากระอักกระอ่วนทันที ภาพรวมสักหน่อยเหรอ

ภาพรวมอะไรได้อีกล่ะ เคลื่อนไหวไปตามจิตใจ เคลื่อนไหวไปตามความคิด หรือต้องพูดตรงๆ ว่าอยากทำอะไรก็ทำ อยากกินอะไรก็กินอย่างนั้นเหรอ

ชะงักไปนาน เหอาซิงพูดออกมาว่า “ขอโทษด้วย ฉันคงไม่มีความเห็นอะไรอีก ในเมื่อคลายความสงสัยให้เธอไม่ได้ คงยากจะได้ฟังเพลง น่าเสียดายจริงๆ”

เหอาซิงนั่งลงอย่างสลด หน้าแดงเล็กน้อย

ขณะนั้นผู้หญิงคนหนึ่งยืนขึ้นพูดว่า “พี่อู่ ฉันจะคลายข้อสงสัยให้นายเอง ในใจมีเรื่องเป็นพันเป็นหมื่น ต้องมีคนรับฟัง วิถีมีเป็นหมื่นพัน เดินเพียงหนึ่งเส้นทางก็พอแล้ว นายคิดว่ายังไง”

เมื่อผู้หญิงคนนี้พูดจบ ลู่ฝานอดขำไม่ได้อีกแล้ว

น่าสนใจจริงๆ!

คำตอบนี้เหมือนไม่ได้ตอบอีกแล้ว

ครั้งนี้คนรอบข้างจำนวนมาก พากันมองลู่ฝานด้วยสายตาโมโห

ครั้งนี้ลู่ฝานไม่ได้ขำออกเสียง อย่าบอกนะว่าสมัยนี้หัวเราะก็ไม่ได้เหรอ

อู่คงหลิงป้องปากขำ “คุณเสี้ยวเอ๋อร์ คำตอบของนายไม่ได้คลายความสงสัยเลย ดูไม่เป็นประโยชน์กับฉันด้วย ยังมีใครกล้าคลายความสงสัยอีกไหม”

ทุกคนพากันเงียบ เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครสามารถตอบคำถามของอู่คงหลิงได้อีกแล้ว

แต่ขณะนั้น ชายคนหนึ่งชี้ไปยังลู่ฝาน “ฉันเห็นคุณชายคนนี้หัวเราะตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้ น่าจะมีความเห็นอะไร เชิญคุณชายคนนี้คลายความสงสัยให้คุณอู่คงหลิงหน่อยเป็นไง”

เมื่อพูดจบ เหอาซิงและคนอื่นมองไปยังลู่ฝาน

เหอาซิงพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ฉันก็คิดอย่างนี้เหมือนกัน คุณชายคนนี้หัวเราะมีความสุขขนาดนี้ น่าจะมีอะไรอยู่ในใจนานแล้ว นายพูดออกมาดีกว่า”