บทที่ 5

นิมิตเหล่านี้กินเวลาไปเป็นชั่วโมง และลู่ฝานก็ตื่นขึ้นอย่างสบายๆ

ร่างกายของเขาแข็งทื่อเล็กน้อย และเมื่อขยับตัว มันก็เกิดเสียงที่คมชัดขึ้นมา

เมื่อเขาลุกขึ้น ลู่ฝานสะบัดลมและหิมะออกจากร่างกาย รู้สึกว่าร่างกายของเขาแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย แต่ก็พูดไม่ถูกว่าความแตกต่างนั้นคืออะไร

เมื่อเดินกลับไปที่ประตูบ้านของตระกูลลู่ เพิ่งเดินเข้าไป ลู่ฝานก็เห็นลู่หมิงกำลังพาจางเยว่หานเดินเล่นรอบบ้านตระกูลลู่ และรอบข้างยังมีกลุ่มลูกศิษย์ของตระกูลอยู่ด้วย

คนเหล่านี้ บางคนลู่ฝานรู้จัก และบางคนก็เคยเจอกันหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีความประทับใจที่ดีอะไรเลย

เมื่อได้ยินว่ามีคนเข้ามาจากข้างหลังเขา ลู่หมิงก็หันศีรษะของเขามา

เมื่อเห็นว่าเป็นลู่ฝาน ลู่หมิงก็ยิ้มเยาะที่มุมปากของเขาอีกครั้ง

ลู่หมิงดึงตัวจางเยว่หานเดินไปข้างหน้าช้าๆ พูดกับลู่ฝานว่า "มาเลย น้องชายไอ้ขยะ ขอแนะนำให้นายรู้จักสักหน่อย นี่คือคุณจางเยว่หาน ทักทายกันหน่อยเถอะ"

จางเยว่หานได้ก้มศีรษะลงแล้ว ดูเหมือนว่าจะเขินอายเล็กน้อย แต่จริงๆ แล้วเธอไม่กล้าที่จะมองเข้าไปในดวงตาของลู่ฝานเลย

ลู่ฝานไม่พูดอะไร และหันหลังกำลังจะเดินจากไป

ลู่หมิงเลิกคิ้วทันที และจ้องไปที่ลู่ฝานด้วยสายตาที่เย็นเฉียบ ในความเห็นของเขา คนไร้ค่าที่กล้าวางมาดต่อหน้าเขาย่อมมองหาการเฆี่ยนตีอย่างไม่ต้องสงสัย

ชายหนุ่มตัวอ้วนเล็กน้อยที่อยู่ถัดจากเขาก้าวไปข้างหน้าและห้ามลู่ฝานไว้ให้ลู่หมิง

"น้องลู่ฝาน นายไม่พูดอะไรสักคำก็อยากจะเดินจากไป มันเสียมารยาทเกินไปหน่อยไหม อย่าทำให้ตระกูลลู่ต้องขายหน้า ไม่ใช่ว่าไร้ประโยชน์จนเป็นใบ้ไปแล้วงั้นเหรอ"

หลังจากพูดจบ ลู่หมิงและคนอื่นๆ ต่างก็พากันหัวเราะขึ้นมา

ลู่ฝานเงยหน้าขึ้นมองเขา ชายคนนี้ก็ถือว่าเป็นพี่ชายของเขาอีกคน แต่เป็นเพียงญาติห่างๆ เขาชื่อว่าลู่เทียนกัง และเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของลู่หมิง

ลู่ฝานพูดอย่างช้าๆ ว่า "มันไม่ใช่เรื่องของนาย อย่ามาขวางทาง"

ลู่เทียนกังโกรธขึ้นมาทันที และผลักลู่ฝานด้วยความแรง

ลู่ฝานรู้ดีกับความแข็งแกร่งของลู่เทียนกัง แดนฝึกร่างชั้นห้ามันแข็งแกร่งกว่าเขามาก ว่าตามเหตุผลแล้วด้วยความแข็งแกร่งของลู่เทียนกัง มันจะไม่เป็นปัญหาที่จะผลักเขาให้ล้มลงในครั้งเดียว

แต่คราวนี้ ลู่ฝานกลับไม่ได้ถอยหลังเลยแม้แต่ก้าวเดียว ร่างกายเขาแค่โยกไปมาเล็กน้อย และก็ยืนนิ่งได้แล้ว

มองขึ้นไปที่ลู่เทียนกัง ลู่ฝานกล่าวว่า "นายอยากจะต่อสู้งั้นหรือ?"