บทที่ 504

ดูจากสายตาแล้ว ผู้อาวุโสหายไปจริงๆ แต่ความเป็นจริง ผู้อาวุโสยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเลย

ลู่ฝาน “มองเห็น” ผ่านพลังฟ้าดิน ผู้อาวุโสมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า

การคัดเลือกวิธีนี้ ง่ายดายมาก แต่ก็มีประสิทธิภาพมากจริงๆ

“ทุกท่าน เราโยนไอ้เด็กนี่ออกไปก่อนเป็นไง”

จู๋ๆ เหอาซิงพูดเสียงดังขึ้นมา จากนั้นยกมือชี้ไปทางลู่ฝาน

ทันใดนั้น คนจำนวนไม่น้อยเห็นด้วยกับความคิดเห็นของเขา นำมาโดยหม่าจิ่น ทุกคนมองลู่ฝานแล้วพูดว่า “ฉันก็คิดอย่างนี้เหมือนกัน”

ลู่ฝานขมวดคิ้วพูดว่า “พวกนายยอมเป็นเครื่องมือของคนอื่นแบบนี้เหรอ”

คำพูดของลู่ฝาน ทำให้คนบางส่วนชะงักฝีเท้าลง

แต่ต่อมาหม่าจินเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามา

“ไปตายซะ ไอ้เด็กสมควรตาย”

หม่าจิ่นมองหน้าลู่ฝาน ก็คิดถึงสภาพทุเรศของตัวเองเมื่อวาน

ให้ตายเถอะ เรื่องอึฉี่ราด ดังไปทั่วเมืองตงหวาในเวลาสั้นๆ ตอนนี้ไม่มีใครไม่รู้จักราชาอึฉี่หม่าจิ่น

ฉายานี้เป็นความอับอายของเขา ไม่แน่อาจเป็นความอับอายของเขาไปตลอดชีวิต

หม่าจิ่นโมโหจนบ้าไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่สนใจอะไรแล้ว ตอนนี้เขาจะคิดบัญชีกับลู่ฝาน

คนที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับหม่าจิ่น ยังมีนักบู๊อีกสองสามคน

ลู่ฝานมองพวกเขา แววตาดูมีความดุดัน

“รนหาที่ตายแท้ๆ!”

ลู่ฝานขยับมือซ้ายเพียงเล็กน้อย ไม่มีใครเห็นการเคลื่อนไหวของเขา แต่อันที่จริงลู่ฝานใช้หมัดอู๋เซี่ยงออกมาแล้ว

ทันใดนั้น ทั้งสามคนที่พุ่งเข้ามาด้านหน้าเขา เหมือนชนกับภูเขาลูกใหญ่ ลอยกระเด็นกลับไปทันที

พรวด! พรวด! พรวด!

ทั้งสามคนพ่นเลือดออกมาเหมือนน้ำพุ

กระบวนท่าของลู่ฝาน ยังทำให้คนที่อยากจะโจมตีลู่ฝานถึงกับตกใจ