บทที่ 52

ลู่ฝานขมวดคิ้ว รู้ทันทีว่าทำไมอาจารย์ทำเช่นนี้ ถ้าเมื่อกี้อาจารย์ไม่เตือนให้เขาอย่าขยับ ตอนนี้เขาคงโดนอีกฝ่ายจับได้ไปแล้ว

รออยู่ครู่หนึ่ง หวูเฉินกำจัดวิชาร่างผสานฟ้าดินออกไป ยิ้มแล้วมองไปทางที่ผู้อาวุโสกับเด็กคนนั้นเดินออกไป หวูเฉินพูดว่า "นักบู๊แดนหยินหยาง ไม่ได้เห็นนานแล้ว คิดไม่ถึงว่าประเทศเล็กๆ อย่างประเทศอู่อาน จะมียอดฝีมือแดนหยินหยาง แต่น่าเสียดาย แดนหยินหยางของเขายังไม่สมบูรณ์"

ลู่ฝานฟังจากน้ำเสียงของอาจารย์หวูเฉิน ตกใจเล็กน้อย

ฟังดูเหมือน อาจารย์เคยเจอยอดฝีมือแดนหยินหยางมาเยอะ

ลู่ฝานอดถามไม่ได้ว่า "อาจารย์ ตอนที่อาจารย์ยังไม่บาดเจ็บ เป็นยอดฝีมือแดนไหนกันแน่ นักเรกิเหรอ"

หวูเฉินโดนลู่ฝานถาม จึงเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า "นักเรกิ? นายดูถูกอาจารย์ขนาดนี้เลยเหรอ แดนฟ้าดิน เคยได้ยินไหม"

ลู่ฝานอ้าปากค้าง ผู้ฝึกชี่กับนักบู๊เหมือนกัน หลังจากฝึกพลังชี่ได้ จะแบ่งเป็นห้าแดนใหญ่ ได้แก่ ผู้ฝึกชี่ อาจารย์บำเพ็ญชี่ ปรมาจารย์บำเพ็ญชี่ เซียนบำเพ็ญชี่ เมื่อผ่านห้าแดนใหญ่นี้ จึงจะเป็นแดนฟ้าดิน แข็งแกร่งเหมือนกับนักบู๊แดนหยินหยาง

คนเรียกกันว่า อริยปราชญ์ฟ้าดิน

หวูเฉินส่งเสียงหึเบาๆ แล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า "ผู้ฝึกชี่แดนฟ้าดินอยู่ต่อหน้าฉัน ยังต้องเรียกฉันว่าผู้อาวุโส"

ตอนนี้ทั้งปากและจมูกของลู่ฝานมีลมออกมา เขาไม่เคยรู้เลยว่าอาจารย์ตัวเองจะเก่งขนาดนี้

หวูเฉินโบกมือไปมา แล้วพูดว่า "ฮีโร่ที่แท้จริง ไม่พูดถึงความเก่งกาจที่ผ่านมา เรื่องมันผ่านมาแล้ว ตอนนี้ฉันคงเป็นแค่นักเรกิเท่านั้น"

หวูเฉินพูดอย่างทอดถอนใจ "ไปกันเถอะลู่ฝาน เราตามพวกเขาไป"

ลู่ฝานถามว่า "ตามพวกเขาเหรอครับ เราหาสมบัติเหมือนพวกเขาเหรอ อาจารย์แน่ใจเหรอว่าถ้าตามไป จะไม่เกิดเรื่อง"

หวูเฉินหัวเราะแล้วพูดว่า "ในเมื่อเขาไม่มีทางเห็นวิชาร่างผสานฟ้าดินของฉันได้ งั้นรับรองว่าเรายังปลอดภัย ฉันสงสัยเหมือนกัน นักบู๊แดนหยินหยางจะมาที่นี่ทำไม พวกเขาบอกว่ามาหาสมบัติไม่ใช่เหรอ เราตามไปดูได้นิ ไม่แน่อาจได้อะไรมาก็ได้"

ลู่ฝานเห็นอาจารย์มีความมั่นใจ จึงพยักหน้า แต่ยังมีปัญหาหนึ่งอยู่ตรงหน้า

"อาจารย์ แน่ใจเหรอว่าเราจะตามทัน เขากลายร่างเป็นลำแสงได้นะครับ"

หวูเฉินพูดว่า "วางใจเถอะ ในเมื่อมาหาสมบัติ ต้องใช้การกลายร่างเป็นลำแสงน้อยมาก ถึงพวกเขาจะเร็ว ก็ไม่เร็วไปกว่าเราสักเท่าไร อีกอย่าง นายต้องจำไว้ว่า ผู้ฝึกชี่อย่างเรา อยู่ในป่า มีวิธีการมากกว่านักบู๊อยู่แล้ว อย่างเช่น จิตต้นไม้ใบหญ้า"

พูดพลาง หวูเฉินขยับนิ้วเล็กน้อย ลู่ฝานรู้สึกเหมือนต้นไม้ใบหญ้ารอบๆ สัมผัสอะไรได้ และงอหลังลงตามนิ้วของหวูเฉิน

ลู่ฝานลองใช้พลังปราณแปรเปลี่ยนเป็นพลังธาตุไม้ของตัวเองเช่นกัน จากนั้น ลู่ฝานสัมผัสได้ว่าต้นไม้ใบหญ้าอยู่รอบบริเวณรัศมีสิบฟุต อยู่ในการควบคุมของเขา เหมือนต้นไม้ใบหญ้านี้ กลายเป็นดวงตาของเขา

หวูเฉินเห็นลู่ฝานใช้พลังไม้ได้อย่างไม่มีปัญหา จึงพยักหน้าอย่างพอใจ

นี่แสดงว่าพลังปราณของลู่ฝาน ผสานกับพลังปราณและพลังชี่แล้ว

หวูเฉินหลับตาลง สัมผัสเบาๆ ครู่หนึ่ง ชี้ไปทางซ้าย แล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ พวกเขาไปทางนี้"

พูดจบ หวูเฉินกับลู่ฝาน รีบเดินไปในป่าทางด้านซ้าย