บทที่ 530

แต่สายตาของพวกเขายังมองมาทางนี้ เรียกว่าหันมาเป็นระยะก็ไม่เกินไป

หานเฟิงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าควรไปหรือเปล่า เขามองไม่กี่ที แล้วกระแอมแล้วพูดว่า “ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อน กินเยอะไปหน่อย พวกนายคุยกันเลย”

เซี่ยวเอ๋อร์ไม่ได้มองหานเฟิงสักนิด เธอนั่งลงตรงหน้าลู่ฝานแล้วพูดว่า “คุณชายลู่ฝาน เราเจอกันอีกแล้ว”

ลู่ฝานพูดว่า “วันนี้คุณเซี่ยวเอ๋อร์สวยมาก”

เซี่ยวเอ๋อร์เชิดหน้าขึ้น “ถือว่านายอยู่เป็น ยังรู้จักพูดเพราะๆ ให้ฉันบอกข่าวอะไรให้ไหม”

ลู่ฝานพูดว่า “ข่าวอะไร”

เซี่ยวเอ๋อร์พูดว่า “ข่าวของกวนหานไง ฉันดูออกว่าพวกนายไม่ถูกกัน ไม่ใช่เรื่องเล็กด้วย ฉันไม่อยากให้นายตายคามือเขา ไอ้หมอนี่เป็นเนื้อร้ายของเขตตงหวาเลยล่ะ”

ลู่ฝานขมวดคิ้วพูดว่า “คุณเซี่ยวเอ๋อร์มีข้อมูลของเขาเหรอ”

เซี่ยวเอ๋อร์พยักหน้าพูดว่า “มีสิ ถ้านายต้องการ ฉันให้นายได้ นายจะสู้กับเขาจริงเหรอ ฉันรู้มาว่าเขาเก่งมาก”

ลู่ฝานพูดว่า “เรื่องบางเรื่องยังไงก็ต้องทำ งั้นผมขอบใจคุณเซี่ยวเอ๋อร์เอาไว้ก่อนละกัน”

ลู่ฝานคารวะ เมื่อลู่ฝานทำแบบนี้ เซี่ยวเอ๋อร์พูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ถ้านายจะขอบคุณฉัน คุณชายลู่จะมาเป็นคนตระกูลอี้ว์สิ แค่นายชนะกวนหานได้ นายจะเป็นลูกเขยของตระกูลอี้ว์ ขอบคุณอะไรกันล่ะ”

ลู่ฝานส่ายหน้าพูดว่า “ผมไม่เคยคิดเป็นลูกเขยตระกูลอี้ว์ เป้าหมายของผมก็ไม่ใช่สิ่งนี้”

เซี่ยวเอ๋อร์พูดว่า “จริงเหรอ แล้วถ้าฉันบอกว่าถ้านายชนะ สิ่งที่ได้คือฉันล่ะ”

ลู่ฝานอึ้งไปทันที มองเซี่ยวเอ๋อร์อย่างอึ้งๆ แล้วพูดว่า “นายเป็นหลานสาวของหัวหน้าเขตอี้ว์เหรอ”

เซี่ยวเอ๋อร์อมยิ้มแล้วพยักหน้า

สีหน้าลู่ฝานดูประหลาด แต่เขาก็ยังส่ายหน้า “ขอโทษด้วย คุณเซี่ยวเอ๋อร์ เราเพิ่งเจอกันแค่สองครั้ง”