บทที่ 535

3400 สำนักมาร ศิษย์สำนักมารอีกมากมาย ให้ตายเถอะ ใครบอกเขาว่าคนที่ฝึกวิชาชั่วร้ายสูญหายไปหมดแล้ว น่าขำชะมัด

ลู่ฝานถือกระบี่ในมือ ไม่รู้ควรฆ่าอู่คงหลิงทิ้งดีไหม

ขณะกำลังคิด มีเสียงฝีเท้าดังมาจากไม่ไกล

ทันใดนั้น อู่คงหลิงสะบัดมือ หุ่นเชิดวิญญาณหายไปทั้งหมด

หลังจากนั้นมีคนเดินเข้ามาอย่างสบาย

“โอ๊ะ ศิษย์น้องลู่ฝาน นายอยู่นี่นี่เอง นายทำให้คุณหนูพวกนั้นใจสลายหมดแล้ว ฮ่าๆๆ”

ศิษย์พี่หานเฟิงพูดพลาง ปรากฏตัวต่อหน้าอู่คงหลิงกับลู่ฝาน

หานเฟิงเห็นอู่คงหลิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้น

จู่ๆ หานเฟิงคิดอะไรไม่ดีขึ้นมา

“ให้ตายเถอะ ฉันมาผิดเวลาหรือเปล่า ฮ่าๆ วันนี้อากาศไม่เลว มีแสงดวงอาทิตย์ไม่เย็นไม่ร้อน ฉันมาผิดที่แล้ว พวกนายต่อเถอะ”

ลู่ฝานถอนหายใจแล้วพูดว่า “ดึกขนาดนี้จะมีแสงดวงอาทิตย์ไม่เย็นไม่ร้อนได้ไง อู่คงหลิง เธอลุกขึ้นมาสิ”

อู่คงหลิงพูดอย่างนอบน้อมว่า “ค่ะ”

เธอลุกขึ้นช้าๆ ผ้าบางปิดหน้าสะบัดเบาๆ

ตอนผ้าปิดหน้าสะบัดไปมา ทำให้ศิษย์พี่หานเฟิงเห็นใบหน้างดงามภายใต้ผ้าบางเล็กน้อย

ทันใดนั้น ศิษย์พี่หานเฟิงตกใจ น้ำลายเกือบไหลออกมา

ลู่ฝานชนศิษย์พี่หานเฟิงแล้วพูดว่า “ศิษย์พี่หานเฟิง อย่าโวยวาย ผมมีเรื่องส่วนตัวนิดหน่อย อืม เรากลับกันเถอะ กลับไปแล้วค่อยคุยกัน”

ศิษย์พี่หานเฟิงพยักหน้าทื่อๆ ทั้งสามคนเดินออกไปข้างนอก

ระหว่างทาง หานเฟิงเห็นคุณหนูเศรษฐีหลายคน

เดิมทีพวกเธอกะจะเข้ามา แต่เมื่อเห็นอู่คงหลิงที่เดินข้างลู่ฝาน

คนพวกนี้ชะงักฝีเท้าลงทันที

ถึงอู่คงหลิงไม่เอาผ้าบางที่ปิดหน้าอยู่ออก แต่ก็งดงามจนไม่มีใครเทียบได้