บทที่ 538

เสียงที่ทำให้คนเสียวฟันดังขึ้นมา เตะของศิษย์พี่หานเฟิงทั้งแม่นทั้งแรง เตะจนเสวี่ยบาร้องโอดครวญออกมาไม่หยุด จากนั้นร่วงลงพื้นเหมือนดาวตก

กระบี่ฟ้าครามอยู่ในมือ พลังธาตุทองสว่างขึ้นบนตัวศิษย์พี่หานเฟิง

พลังธาตุทองขั้นสูงสุด แดนปราณชีวิต พละกำลังของศิษย์พี่หานเฟิง ยกระดับได้น่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ เข้าสู่แดนปราณชีวิตทันที

ลู่ฝานมองศิษย์พี่หานเฟิงอย่างตกตะลึง สีหน้าไม่อยากเชื่อ

หลังจากสายเลือดของศิษย์พี่หานเฟิงตื่นตัว คิดไม่ถึงว่าจะยกระดับพละกำลังได้มากขนาดนี้

เห็นพลังปราณอันแข็งแกร่งบนตัวเขา ไม่ใช่ผลการฝึกตนที่เพิ่งเข้าสู่แดนปราณชีวิตแน่นอน

ศิษย์พี่หานเฟิงยืนอย่างห้าวหาญ พลังธาตุทองแผ่ออกไป รวมตัวเป็นค่ายกลด้านล่างเท้าเขา

มองการกระทำที่เชี่ยวชาญของเขา ไม่เหมือนนักบู๊ที่เพิ่งเข้าสู่แดนปราณชีวิต

เหมือนเป็นผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในแดนปราณชีวิตมา 4-5 ปีแล้ว

สะบัดกระบี่ออกไป พลังธาตุทองฟันนักบู๊หลายคนของสำนักโลหิตพิฆาตที่พุ่งเข้ามาออกไป

นักบู๊คนหนึ่งที่หลบไม่ทัน โดนกระบี่ของหานเฟิงฟันขาขาดทันที เลือดสาดกระจายไปทั่ว

“วิชากระบี่ชิงสวรรค์ เซน!”

กระบี่ฟ้าครามในมือหายไปอย่างไร้ร่องรอย พลังธาตุทองบนตัวศิษย์พี่หานเฟิงก็หายไปด้วย จากนั้นเห็นหมอกโลหิตปรากฏขึ้นมา

เวลาเพียงพริบตา นักบู๊สำนักโลหิตพิฆาตสิบกว่าคน โดนศิษย์พี่หานเฟิงฆ่าตายคาที่

ลู่ฝานเห็นภาพตรงหน้า ก็ตะโกนออกมาทันที “ดี!”

เสวี่ยบาที่โดนเตะจนกระเด็น ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

“วางค่ายกล เสี่ยวอู่ วางค่ายกลทะเลโลหิตมาร”

เสี่ยวอู่ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ มาตลอด ได้ยินเสียงตะโกนของเสวี่ยบาก็ลงมือทันที

มีแสงส่องออกมาจากดวงตาขาวโพลน ทันใดนั้น ลู่ฝานกับหานเฟิงเห็นลวดลายสีเลือดใต้เท้า แผ่ซ่านออกไปเรื่อยๆ