บทที่ 549

ลู่ฝานส่ายหน้าพูดว่า “ผมไม่ใช่ผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายจริงๆ ศิษย์พี่หานเฟิงต้องเชื่อผม”

ลู่ฝานพูดพลางเอาป้ายออกมายื่นให้ศิษย์พี่หานเฟิง

นิ้วมือเพิ่งแตะโดนป้าย จู่ๆ ศิษย์พี่หานเฟิงร้องตะโกนออกมา

“ให้ตายเถอะ เจ็บมาก ปวดมาก!”

เห็นได้ด้วยตาเปล่าว่านิ้วมือศิษย์พี่หานเฟิง มีควันขาวลอยขึ้นมา

กระแสลมเหมือนงูสีดำตัวเล็ก วนอยู่บนนิ้วศิษย์พี่หานเฟิง ศิษย์พี่หานเฟิงอดกลั้นจนหน้าแดง ใช้พลังปราณกำจัดออกไปอย่างสุดความสามารถ จึงทำให้กระแสลมหายไป

ลู่ฝานรีบเก็บป้าย ไม่กล้าเข้าใกล้ศิษย์พี่หานเฟิงอีก

“เกิดอะไรขึ้น”

ลู่ฝานถามขึ้น

ศิษย์พี่หานเฟิงมองลู่ฝานด้วยสีหน้าประหลาด “ศิษย์น้องลู่ฝาน นายเกี่ยวข้องกับจิตใจเต๋าสำนักมารจริงๆ ป้ายอันนี้ ไม่ใช่ผู้อาวุโสทั่วไปของจิตใจเต๋าสำนักมารที่มีได้ บอกฉันมา นายมีความสัมพันธ์กับเจ้าสำนักจิตใจเต๋าสำนักมารใช่ไหม”

ศิษย์พี่หานเฟิงทำหน้าทำตาใส่ลู่ฝาน

ลู่ฝานกลอกตามองบนอย่างหงุดหงิด

“ศิษย์พี่หานเฟิง คงไม่ได้อยากบอกเรื่องนี้กับผมใช่ไหม”

ศิษย์พี่หานเฟิงพูดว่า “เหอะๆ ศิษย์น้องลู่ฝาน ไม่ว่านายจะได้ป้ายนี้มายังไง ต่อไปอย่าเอาออกมาโชว์ง่ายๆ ถ้าต่อไปนายเจอผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายยังดีหน่อย แม้พวกเขาโหดเหี้ยมชั่วร้าย แต่ก็ต้องไว้หน้าจิตใจเต๋าสำนักมาร นายมีป้ายจิตใจเต๋าสำนักมารอยู่ในมือ พวกเขาต้องคิดให้มาก ก่อนที่จะลงมือกับนาย แต่ถ้านายเจอตระกูลนักบู๊อื่น หรือเป็นเจ้าหน้าที่ของประเทศอู่อาน นายจะซวย”