บทที่ 564

“ไอ้สารเลว!”

หัวหน้าเขตอี้ว์ลุกขึ้นยืนทันที ไม่เห็นเขามีการกระทำอะไร เงาคนสีเลือดสองคน ที่พุ่งไปด้านหน้าลู่ฝานหยุดลงกะทันหัน

เหมือนมือขนาดใหญ่สองมือที่มองไม่เห็น บีบพวกเขาเอาไว้ กระบี่ของหนึ่งในนั้น ห่างจากตาลู่ฝานเพียงหนึ่งนิ้ว แต่ไม่สามารถพุ่งไปข้างหน้าได้อีก

หัวหน้าเขตอี้ว์กำมือเดียว นักบู๊สำนักโลหิตพิฆาตทั้งสองคนร้องโอดครวญออกมา ระเบิดเป็นหมอกโลหิตกลางอากาศทันที เลือดกระเด็นเต็มหน้าลู่ฝาน

ศิษย์พี่หานเฟิงรีบกระโจนมาขวางหน้าลู่ฝาน

ตอนนี้นักบู๊สำนักโลหิตพิฆาตพุ่งออกมาอีก ไม่กลัวความตาย เอาอาวุธในมือโยนเข้าไปหาลู่ฝาน

ศิษย์พี่หานเฟิงใช้พลานุภาพกระบี่ กวาดกระบี่ฟ้าครามออกไป จนอาวุธที่ลอยเข้ามาหล่นลงไป

หัวหน้าเขตอี้ว์หันไปมองศิษย์สำนักโลหิตพิฆาตที่เหลืออยู่ เมื่อเพ่งมอง ศิษย์สำนักโลหิตพิฆาตพวกนี้ตัวโตขึ้น สีหน้าบิดเบี้ยว

นี่คือความสามารถของนักบู๊แดนปราณฟ้า แค่ใช้พลัง ก็สามารถฆ่าคนท่ามกลางความว่างเปล่าได้

“ลู่ฝาน นายฆ่าเจ้าสำนักโลหิตพิฆาตของฉัน นายต้องตาย ตัวนายรวมไปถึงผู้นำตระกูลนาย ต้องโดนตามฆ่าไปหมื่นชาติ ไม่จบไม่สิ้น แม้ตัวตาย สายเลือดยังอยู่! ใครฆ่าฉัน ฉันจะฆ่าคนนั้น!”

ศิษย์สำนักโลหิตพิฆาตคนหนึ่งตะโกนออกมา

เสียงเศร้ารันทดตะโกนดังไปทั่ว จากนั้นระเบิดกลายเป็นหมอกโลหิต

พวกผู้หญิงที่ขี้กลัวกรีดร้องออกมาทันที จากนั้นก็เป็นลมไป เหตุการณ์นองเลือดแบบนี้ ไม่ใช่ทุกคนที่รับมันได้

ลู่ฝานฝืนไม่ให้ตัวเองสลบ มองพวกลูกศิษย์สำนักโลหิตพิฆาตมองเขาด้วยสายตาเคียดแค้น และตายด้วยวิธีที่น่าเวทนาที่สุด

หัวหน้าเขตอี้ว์ลงมืออย่างไม่ปรานี เพียงพริบตา ศิษย์สำนักโลหิตพิฆาตที่สวมเสื้อโลหิต ตายไปทั้งหมด ตายศพไม่สวยทุกคน

หัวหน้าเขตอี้ว์สะบัดมือพูดว่า “ปิดกั้นสำนักโลหิตพิฆาต คนที่กล้าก่อเรื่อง ฆ่าให้หมด!”

ผู้เฝ้าเมืองที่อยู่ข้างๆ รีบรับคำสั่ง