บทที่ 566

หลังผ่านไปสองสามวัน นอกเมืองเจียงหลิน รถม้าเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ล้อหมุนจนฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว

“ลู่ฝานมีความสามารถจริงๆ ครั้งนี้ตระกูลลู่จะรุ่งเรืองแล้ว”

“เมืองตงหวาเป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ ใหญ่กว่าเมืองเจียงหลินของเราเป็นสิบเท่าร้อยเท่า”

“เฮ้อ มีความก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดด ตระกูลลู่มีลูกอย่างลู่ฝาน ไม่ต้องดิ้นรนไปอีกร้อยปี”

“พวกนายเห็นหรือยัง ฝึกฝนบู๊ให้ดี ฉันไม่หวังให้พวกนายเหมือนลู่ฝาน พวกนายได้แค่หนึ่งในสิบของเขา ฉันก็ตายตาหลับแล้ว!”

…...

ที่ประตูเมือง ประชาชนเมืองเจียงหลินนับไม่ถ้วน มองขบวนรถของตระกูลู่เคลื่อนตัวออกไปช้าๆ แต่ละคนมีสีหน้าอิจฉา

ถ้าตอนนั้นลู่ฝานทำให้คนอิจฉาได้ งั้นตอนนี้ลู่ฝานที่โด่งดังไปทั่วเขตตงหวา ไม่มีทางทำให้ประชาชนเมืองเจียงหลิน เกิดความอิจฉาได้อีกแล้ว

ตอนใครสักคนแข็งแกร่งกว่านายเล็กน้อย นายจะอิจฉา

แต่เมื่อคนคนนี้เหนือกว่านายเป็นร้อยเท่าพันเท่า คุณจะรู้ดีว่าทั้งชีวิตนายก็ไม่สามารถไล่ตามเขาทัน จะเรียกว่าอิจฉาไม่ได้แล้ว หลงเหลือเพียงแค่ความนับถือและเลื่อมใสเท่านั้น

ตอนนี้ฐานะของลู่ฝานในบรรดาประชาชนเมืองเจียงหลินเป็นเช่นนี้

“คุณท่านลู่เดินทางปลอดภัย เจอเจ้าบ้านลู่ ฝากทักทายเขาด้วย”

โจวเจิ้นโส่วจับมือคุณท่านลู่เฮ่าหรานด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์

แม้ทุกคนรู้ว่าความอาลัยอาวรณ์ของโจวเจิ้นโส่ว เป็นการแสร้ง แต่พูดจริง เขาแสดงได้สมจริง เหมือนจนทำให้คนดูไม่ออก

คุณท่านยิ้มพลางดึงมือกลับมา “วางใจเถอะ บอกให้แน่นอน เมืองเจียงหลินเป็นบ้านเกิดตระกูลลู่ของเรา”