บทที่ 606

อี่ว์เทียนซีหัวเราะแล้วพูดว่า “พูดได้ดีๆ!”

ลู่ฝานมองอี่ว์เทียนซีด้วยแววตาสงสาร โดนผู้หญิงชั่วร้ายอย่างอู่คงหลิงหลอก ถึงตัวเองไม่จัดการเขา อี่ว์เทียนซีก็คงโดนอู่คงหลิงเล่นงาน

“ไปกันเถอะ สิ่งสำคัญที่ควรทำตอนนี้ คือหาว่ากุยวัวอยู่ที่ไหน”

ลู่ฝานพูดออกมา

ลู่ฝานพูดพลาง ปล่อยเจ้าดำออกมาจากจวนอากาศธาตุ

เพิ่งปล่อยออกมา เจ้าดำก็วิ่งไปทั่วด้วยความตื่นเต้น

จากตัวของมันในตอนนี้ แค่วิ่งก้าวเดียว ก็สามารถชนต้นไม้จนหักได้ไม่น้อยแล้ว

เหมือนว่ากลับมาในป่า ทำให้เจ้าดำดีใจเป็นพิเศษ หลังวิ่งอยู่รอบหนึ่ง เจ้าดำจึงหยุดลง เอาลิ้นเลียหน้าลู่ฝานไม่หยุด

ลู่ฝานรีบผลักเจ้าดำออก แค่ไม่นานหน้าเขาเหมือนล้างหน้ามา

มองไปรอบๆ ลู่ฝานถามเจ้าดำว่า “เจ้าดำ แกว่าที่ไหนอันตรายที่สุด”

เจ้าดำมองลู่ฝานอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาโตกำลังถามว่า ทำไมถึงถามหาสถานที่ที่อันตรายที่สุด

จากนั้นเจ้าดำยื่นกรงเล็บชี้ไปทางทิศตะวันออก ลู่ฝานพยักหน้าพูดว่า “เดินไปทางนี้”

พูดจบ ลู่ฝานเด้งตัวขึ้นไปบนหลังเจ้าดำ ตอนนี้เจ้าดำแผ่นหลังกว้าง ยืนคนสี่คนถึงห้าคนก็ไม่ใช่ปัญหา

ลู่ฝานหันมามองอี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์แล้วพูดว่า “ขึ้นมาสิ”

อี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์ดวงตาเป็นประกาย แล้วพูดว่า “ฉันก็ขึ้นไปได้เหรอ”

ลู่ฝานดึงอี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์ขึ้นมา เจิงหยงหัวเราะ เดินมาข้างเจ้าดำ แล้วลูบผิวเจ้าดำเบาๆ

“เป็นอสูรวิเศษที่ดี คุณชายลู่ฝานเป็นคนที่ไม่ธรรมดาจริงๆ”

พูดจบ เจิงหยงก็ขึ้นมาบนหลังเจ้าดำ

“ไป!”