บทที่ 608

เกิดเสียงดังชิ้ง กระบี่หนักไร้คมของลู่ฝาน แค่ทำให้เถาวัลย์สีม่วงเป็นรอยยุบลงไป แต่ไม่ได้ทำให้มันขาด

ประกายไฟกระจายไปทั่ว เถาวัลย์สีม่วงที่โดนโจมตีขดตัวอย่างรวดเร็ว เจ้าดำส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดอีกครั้ง

“เถาวัลย์แข็งแกร่งมาก!”

ลู่ฝานเพิ่งเคยเห็นเถาวัลย์ที่ทนทานขนาดนี้เป็นครั้งแรก ขณะนั้นเจ้าดำทนไม่ไหว หันหน้าพ่นเปลวไฟดำออกมา เผาเถาวัลย์ไหม้จนหมด

เพียงพริบตาเปลวไฟสีดำกลายเป็นทะเลเพลิง แต่ขณะนั้น เห็นเถาวัลย์พวกนี้หดตัวเอง หลังจากนั้นพ่นของเหลวสีดำออกมาข้างนอก

ของเหลวนี้เก่งกาจกว่าน้ำธรรมดา อย่างน้อยน้ำธรรมดาไม่สามารถดับเปลวไฟดำของเจ้าดำได้

แต่เมื่อพ่นของเหลวนี้ออกมา เปลวไฟโดนควบคุมทันที

เจ้าดำยังพ่นไฟออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ แต่กลับไม่ได้ผลสักนิด

เถาวัลย์รอบๆ เริ่มเลื้อยเป็นวงกว้าง เหมือนทั้งป่ามีชีวิตขึ้นมา

“เกิดอะไรขึ้น”

เจิงหยงกับอวี้เสี้ยวเอ๋อร์ยืนด้านหลังลู่ฝาน แล้วเอาอาวุธออกมา

ลู่ฝานตะโกนอยู่ในใจ “ไอ้เก้า นี่มันอะไรกัน”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรไม่ทำให้ลู่ฝานผิดหวัง มันเป็นสิ่งที่อยู่มาหลายร้อยปีอย่างแท้จริง ความรู้กว้างขวาง มันพูดออกมาทันที

“เถาวัลย์ปีศาจ พระเจ้า ทำไมที่นี่ถึงมีสิ่งชั่วร้ายขนาดนี้ สิ่งนี้มันควรสูญพันธุ์ไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ”

เถาวัลย์ปีศาจรอบๆ ดับเปลวไฟสีดำ เริ่มพุ่งเข้าไปหาลู่ฝานและคนอื่น เห็นเถาวัลย์มากมาย เจ้าดำเหมือนเจอศึกหนัก เจิงหยงกับอวี้เสี้ยวเอ๋อร์ปล่อยเสื้อปราณออกมา เตรียมสู้สุดชีวิต