บทที่ 611

เมื่อคิดดังนั้นจึงลงมือทำ ลู่ฝานเดินมานั่งด้านหน้าทะเลสาบน้ำแข็ง

ตอนนี้เจ้าดำเอาอาหารที่ย่างเสร็จ แบ่งให้อี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์กับเจิงหยง

อี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์ชี้แผ่นหลังลู่ฝานแล้วพูดว่า “เจ้าดำ เจ้านายแกกำลังทำอะไร”

เจ้าดำทำท่านั่งสมาธิ จากนั้นโบกกรงเล็บไปมา

“อ้อ แกกำลังบอกว่าเจ้านายแกกำลังฝึกวิชาเหรอ”

เจิงหยงพูด

เจ้าดำพยักหน้า จากนั้นยื่นมือไปดึงเบคอนย่างในมือเจิงหยงออกมาหนึ่งชิ้น แล้วยื่นให้อี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์

อี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์หัวเราะออกมา แล้วพูดว่า “หืม เจ้าดำ ทำไมแกให้ฉันเยอะขนาดนี้ล่ะ”

เจิงหยงมองเจ้าดำอย่างหมดคำจะพูด “เพราะมันอยากประจบเธอล่ะ สมัยนี้อสูรวิเศษเหมือนคนขนาดนี้แล้วเหรอ”

เจ้าดำชูนิ้วกลางให้เจิงหยง

ตอนนี้ลู่ฝานยังหลับอยู่ เริ่มดึงดูดสายฟ้าอย่างมีสติ

ไอเย็นถูกเขาดึงเข้าร่างกายเช่นกัน วันนี้สิ่งที่ลู่ฝานต้องการฝ่าฟัน ก็คือสายฟ้าน้ำในวิชาสายฟ้าฟาดห้าธาตุ

สติของลู่ฝานค่อยๆ จมดิ่งลงไป

สายฟ้าฟาดลงมาจากฟ้า ผ่าลงบนตัวลู่ฝาน

ภาพนี้ทำให้อี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์กับเจิงหยงสะดุ้งโหยง ทั้งสองคนลุกขึ้นยืน แต่เมื่อเพ่งมองดีๆ ลู่ฝานกลับไม่เป็นอะไรเลย

“เขาฝึกวิชาอะไร แข็งแกร่งมาก ขนาดฟ้าผ่ายังไม่กลัว”

เจิงหยงมองลู่ฝานอย่างอิจฉา ส่วนอี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์มองแผ่นหลังลู่ฝาน แล้วพูดว่า “คงมีแค่พวกบ้าบู๊ ที่ฝึกวิชาแบบนี้ในสภาพอากาศแบบนี้”

ลู่ฝานนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น พลังปราณในตัวเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว พลังสายฟ้าน้ำ เป็นรูปร่างช้าๆ

ฝึกจนถึงตอนนี้ ลู่ฝานเข้าใจในวิชาสายฟ้าฟาดห้าธาตุจนประสบผลสำเร็จมากแล้ว

สายฟ้าไฟกับสายฟ้าทองก่อนหน้านี้สำเร็จแล้ว วันนี้ก็คงไม่น่าจะต้องพูดถึงสายฟ้าน้ำ