บทที่ 619

หลังจากนั้นทุกคนเห็นฝูงสัตว์อสูรปรากฏออกมา ครั้งนี้ชนิดของสัตว์อสูรยิ่งหลากหลาย อย่างเช่น ชะมดสามขา กิ้งก่าเปลวไฟ

อี่ว์เทียนซีกับอู่คงหลิงเตรียมจะหนี แต่ขณะนั้นทุกคนพบว่าเหมือนสัตว์อสูรพวกนี้ กำลังหวาดกลัวอะไรอยู่ ถอยหลังกลับไปทีละนิด

“เกิดอะไรขึ้น เหมือนพวกมันไม่กล้าเข้ามา”

อี่ว์เทียนซีทั้งตกใจและดีใจ

ส่วนอี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์กับเจิงหยงมองไปลู่ฝาน ในความคิดพวกเขา คงมีแค่ลู่ฝานที่มีความสามารถนี้ สัตว์อสูรพวกนี้ไม่กล้าเข้ามา

พวกสัตว์อสูรพากันล่าถอยไปช้าๆ

แม้สีหน้าลู่ฝานราบเรียบ แต่อันที่จริงเขาก็ตกใจมาก

เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ได้มีความสามารถขนาดที่ทำให้สัตว์อสูรเยอะขนาดนั้นล่าถอยไป

ครั้งก่อนใช้พลานุภาพของฟ้าร้อง แต่ตอนนี้เขาไม่ได้ใช้วิธีอะไรเลยสักนิด สัตว์อสูรพวกนี้หนีไปเอง

หรือว่าที่นี่มีอะไรที่ทำให้พวกสัตว์อสูรตกใจจนหนีไป

หรือเพราะการมีอยู่ของเจ้าดำ

ลู่ฝานงุนงง ขณะนั้นอี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์หัวเราะแล้วพูดว่า “คุณชายลู่ฝาน อยู่กับนายภารกิจง่ายขึ้นมาก สัตว์อสูรเยอะขนาดนี้ ไม่มีสักตัวกล้าเข้ามาใกล้”

คำพูดของอี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์เพียงประโยคเดียว ทำให้อู่คงหลิงกับอี่ว์เทียนซีมองลู่ฝานด้วยสายตาประหลาด

โดยเฉพาะอี่ว์เทียนซี เดิมทีสภาพรับไม่ได้อยู่แล้ว ตอนนี้สีหน้าไม่สู้ดีจนน่ากลัว

ลู่ฝานไม่ได้อธิบายอะไรมาก รีบถามเจดีย์เสวียนเก้ามังกรในใจ “ไอ้เก้า เกิดอะไรขึ้น แกทำให้สัตว์อสูรตกใจจนหนีไปเหรอ”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกร “ตื่น” ขึ้นมา แล้วรีบพูดว่า “เปล่านะ เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่กำลังพูดอะไร ฉันคิดว่านายใช้วิชาอะไรเสียอีก ทำให้สัตว์อสูรเยอะขนาดนี้ตกใจหนีไปได้ ไม่มีอะไรนอกจากบนตัวนายมีออร่ามังกรยักษ์”