บทที่ 622

ด้านนอก ในสายตาของอี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์และคนอื่น ลู่ฝานเข้าไปในค่ายกลสวรรค์บันดาลที่อัศจรรย์แล้ว

อี่ว์เทียนซีที่ไม่ยอมแพ้ยังพุ่งเข้าไปด้านในไม่หยุด แต่คลื่นโจมตีของค่ายกลไม่ใช่เล่นๆ เลย แค่อี่ว์เทียนซีกล้าแตะต้อง มันจะโจมตีเขาจนกระเด็นอย่างไร้ความปรานี อีกทั้งรุนแรงขึ้นทุกครั้งด้วย

“ทำไม ทำไมลู่ฝานถึงได้!”

อี่ว์เทียนซีตะโกนออกมา แต่กลับไม่มีใครสนใจเขา

อู่คงหลิงหันมาถามอี่ว์เทียนซี “คุณชายอี่ว์ นายรู้ไหมว่าตอนนี้ลู่ฝานกำลังทำอะไร”

เมื่อได้ยินอู่คงหลิงถามตัวเอง อี่ว์เทียนซีระงับความโกรธของตัวเอง

“เขากำลังรับการถ่ายทอด ค่ายกลสวรรค์บันดาลของอริยปราชญ์สวรรค์บันดาล วิธีการโจมตีที่มีชื่อเสียงที่สุด ตกอยู่ในความฝันที่ยาวนาน เขาสามารถเร่งเวลาในค่ายกล ให้ตัวคนอยู่ในแดนมายา ว่ากันว่าอริยปราชญ์สวรรค์บันดาลใช้มันด้วยตัวเอง เขาสามารถทำให้มังกรยักษ์ กลายเป็นโครงกระดูกได้ในพริบตา และสามารถทำให้ต้นกล้ากลายเป็นต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้าได้”

เจิงหยงที่ฟังอยู่ข้างๆ อ้าปากค้าง

ฝีมือระดับนี้ ใกล้เคียงสิ่งศักดิ์สิทธิ์แล้ว

อี่ว์เทียนซีพูดต่อ “อริยปราชญ์สวรรค์บันดาล ถูกเรียกว่าอริยปราชญ์ที่ใกล้เคียงขุนพลังสุดเหนือฟ้า”

อู่คงหลิงแววตาวูบไหว “งั้นหมายความว่า ตอนนี้ลู่ฝานอยู่ในความฝันที่ยาวนาน เราเห็นว่าเขานิ่งไม่ขยับ แต่ความจริงเขาอยู่ในแดนมายาเป็นร้อยปี”

อี่ว์เทียนซีพยักหน้า “ถูกต้อง แต่ไม่น่าจะร้อยปี ในเมื่อเป็นการเลือกผู้สืบทอด การหมุนของเวลาน่าจะไม่เร็ว อริยปราชญ์สวรรค์บันดาลน่าจะทดสอบเขาในแดนมายา เมื่อลู่ฝานผ่านการทดสอบ ทำลายค่ายกลได้เขาจะได้รับการถ่ายทอดจากอริยปราชญ์สวรรค์บันดาลอย่างสมบูรณ์”

อู่คงหลิงพยักหน้าเข้าใจ เหมือนที่เธอเดาไว้ไม่มีผิด

เป็นโอกาสใหญ่หนึ่งครั้ง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่การหมุนของเวลาที่รวดเร็ว ก็ทำให้คนบ้าคลั่งได้แล้ว

คิดดูว่าฝึกฝนในแดนมายาหลายสิบปี แต่โลกภายนอกแค่พริบตาเดียว

นั่นหมายความว่าเวลาเพียงพริบตาเดียว คนคนหนึ่งสามารถพุ่งจากแดนปราณนอกสู่แดนปราณฟ้าได้