บทที่ 630

ลู่ฝานไม่สนใจคำเยินยอของไอ้เก้า ไอ้หมอนี่พูดแบบนี้ ไม่มีอะไรนอกจากเห็นความสามารถอันน่ากลัวของการผลักดันปราณชี่ แค่รู้สึกกลัวขึ้นมาเท่านั้น

ขณะนั้นเจ้าดำเดินเข้ามา มองอี่ว์เทียนซีด้วยสายตาดูหมิ่น

อี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์ที่สามารถเดินได้แล้ว เดินเข้ามากับเจิงหยง

อี้ว์เสี้ยวเอ๋อร์พูดว่า “คุณชายลู่ฝาน นายจะฆ่าเขาเหรอ”

ลู่ฝานหันไปจ้องอู่คงหลิง แล้วพูดว่า “ไม่ ผมไม่ได้จะฆ่าเขา อย่างน้อยตอนเราเจอกุยวัว เขาสามารถเป็นเหยื่อได้”

เมื่อได้ยินคำพูดของลู่ฝาน อี่ว์เทียนซีชักอย่างรุนแรงอีกครั้ง

อู่คงหลิงเดินเข้ามา มองอี่ว์เทียนซีด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง “สวะ มีค่าอะไรให้อยู่ต่อ คุณชายลู่ ฉันแนะนำให้นายฆ่าเขาเลย เลี่ยงไม่ให้เขาสร้างความวุ่นวายให้นายในช่วงเวลาสำคัญ”

ลู่ฝานพูดว่า “ฉันไม่คิดแบบนั้น เขาจะสร้างวุ่นวายอะไรได้อีก ใช่ไหมอี่ว์เทียนซี คุณชายอี่ว์!”

ลู่ฝานพูดพลาง กดมือข้างหนึ่งลงบนหัวอี่ว์เทียนซี ทำให้ปราณชี่ในตัวเขาสงบลง

ตอนนี้ในเส้นลมปราณตันเถียนของอี่ว์เทียนซีว่างเปล่า พลังผลักดันปราณชี่ก็สมบูรณ์แบบจริงๆ ไม่เหลือพลังปราณให้อี่ว์เทียนซีสักนิด ขับออกจากร่างกายจนหมด

อ่อนแอและทรมาน อี่ว์เทียนซีหยุดชักแล้ว

ตอนนี้อี่ว์เทียนซีหมอบอยู่ข้างหน้าลู่ฝาน เหมือนสุนัขตัวหนึ่ง

“คุณชายลู่ฝาน ผมไม่กล้าไร้มารยาทกับท่านอีกแล้ว ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมเป็นทาสผู้ต่ำต้อยของท่าน ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย”

อี่ว์เทียนซีพูดพลางคลานมาข้างหน้า จูบลงบนหน้าเท้าลู่ฝาน

เขาก้มหน้าไม่ให้ลู่ฝานเห็นดวงตาของเขา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย ดวงตาที่มีความแค้นและบ้าคลั่ง

ลู่ฝานขมวดคิ้วเบาๆ อี่ว์เทียนซีเหนือความคาดหมายของเขาจริงๆ