บทที่ 633

อู่คงหลิงส่งสายตาหยาดเยิ้มให้ลู่ฝาน แล้วพูดว่า “คุณชายลู่ฝานจะคุยอะไร ฉันได้ทั้งนั้น คืนนี้ฉันยังสามารถไปพูดคุยกับคุณชายลู่ได้ด้วย”

ลู่ฝานมองเธออย่างราบเรียบ แววตานิ่งๆ ทำให้อู่คงหลิงรู้สึกว่าการแสดงออกของตัวเองน่าขำ รอยยิ้มบนใบหน้าชะงักไป

ลู่ฝานพูดว่า “คุณอู่คงหลิง ฉันคงไม่ต้องพูดถึงตัวตนของเธอมาก เธอกับฉันรู้ดีแก่ใจ ฉันแค่อยากถามประโยคเดียว ฉันสามารถให้เธอเป็นคนต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ได้ไหม หรือตอนนี้ฉันควรจัดการเธอก่อน แล้วค่อยไปต่อสู้ตัวต่อตัวกับกุยวัว”

อู่คงหลิงตอบว่า “ไม่ได้หรอก เพราะนายไม่เชื่อใจฉันสักนิด เพราะตัวตนของฉัน นายจึงไม่เชื่อคำพูดของฉันสักนิด ถึงตอนนี้ฉันบอกนายว่าฉันไม่มีทางทำเรื่องที่ทำร้ายนาย นายก็ไม่เชื่อฉันหรอก”

อู่คงหลิงมองลู่ฝานอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ

ระหว่างที่ทั้งสองสบตากัน เหมือนมีประกายไฟพุ่งขึ้นมา

ทันใดนั้น ลู่ฝานพูดว่า “เธอพูดถูก งั้นเธอคิดว่าเราควรแก้ปัญหานี้ยังไง ฉันไม่อยากโดนแทงข้างหลัง ตอนที่ต่อสู้กับกุยวัวหรอกนะ”

อู่คงหลิงแววตาขบขัน “ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน เอาแบบนี้ดีไหม คุณชายลู่ฝานสร้างสัญญาเป็นตายแห่งสวรรค์ขึ้นมา”

ลู่ฝานขมวดคิ้ว “สัญญาเป็นตายแห่งสวรรค์เหรอ นั่นเป็นสัญญาที่ใช้ตอนต่อสู้เป็นตายไม่ใช่เหรอ เธอจะไม่จบไม่สิ้นกับฉันเหรอ”

อู่คงหลิงพูดว่า “ถูกต้อง เป็นสัญญาที่ใช้ตอนต่อสู้เป็นตาย แต่เราสามารถกำหนดเวลาต่อสู้เป็นตาย หลังจากกลับไปได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันจะไม่สามารถลอบทำร้ายนายที่นี่ได้ เพราะมันผิดกฎของสัญญา ฉันจะโดนลงโทษจากสวรรค์”

ลู่ฝานรีบถามเจดีย์เสวียนเก้ามังกรในใจ “ไอ้เก้า มีวิธีสร้างสัญญาแบบนี้ด้วยเหรอ”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรพูดว่า “ก็มีนะ แต่เธอทำแบบนี้ ถ้าออกไปก็เป็นการแบ่งแยกเป็นตายกับเจ้านายไม่ใช่เหรอ ผิดปกตินะ!”

เหมือนเห็นแววตาวูบไหวของลู่ฝาน อู่คงหลิงพูดว่า “หลังจากออกไป เราค่อยยกเลิกสัญญา”

“ยกเลิกสัญญาได้ด้วยเหรอ” ลู่ฝานถาม

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรกับอู่คงหลิงตอบพร้อมกันว่า “ได้!”

อู่คงหลิงพูดเสริมอีกว่า “แค่เราสองคนละทิ้งสัญญาก็ได้แล้ว”

สีหน้าลู่ฝานอึมครึมเล็กน้อย “งั้นถ้ามีคนไม่ยอมละทิ้งล่ะ”