บทที่ 654

แม้ตอนนี้เขาไม่ได้ขัดแย้งกับอู่คงหลิงแล้วก็ตาม!

ฝึกทั้งชี่และบู๊เป็นความลับใหญ่ที่สุดของเขา แม้แต่พ่อแท้ๆ ของเขา เขายังไม่บอกเลย

ฝึกฝนเงียบๆ ปราณชี่ค่อยๆ กลับสู่การควบคุมของตัวเอง

ขาขวาที่โดนแช่แข็ง โดนปราณชี่ที่ไหลเวียนกำจัดออกไปแล้ว ลู่ฝานรู้สึกว่าถ้ากินยาอีกสองขวด เขาสามารถฟื้นฟูพลังต่อสู้เกือบครึ่งได้ภายในหนึ่งวัน

อู่คงหลิงก็ฟื้นฟูการเคลื่อนไหวกลับมาได้แล้ว เธอค่อยๆ ลุกขึ้น ขยับแขนขาเล็กน้อย

อู่คงหลิงพูดว่า “มีชีวิตอยู่ก็ไม่เลวแฮะ ลู่ฝาน นายไม่ได้แตะต้องฉันจริงๆ ใช่ไหม ทำไมฉันรู้สึกเหมือนโดนคนเปิดเสื้อออก”

สีหน้าจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม อู่คงหลิงจงใจดึงเสื้อตัวเอง

ลู่ฝานสีหน้ากระอักกระอ่วน กระแอมออกมาแล้วพูดว่า “นี่มันเรื่องไม่คาดฝัน รักษาอาการบาดเจ็บไง เธอก็เข้าใจนิ”

อู่คงหลิงยิ้มแล้วพูดว่า “ป้อนยาฉัน ต้องถอดเสื้อด้วยเหรอ”

ลู่ฝานพูดไม่ออก ส่วนอู่คงหลิงหัวเราะอย่างมีความสุข

“ลู่ฝาน คืนผ้าปิดหน้าให้ฉันได้ไหม”

อู่คงหลิงมองลู่ฝานด้วยสีหน้าน่าสงสาร

เธอเป็นปีศาจยั่วยวนคนอื่นจริงๆ ไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็ปฏิเสธไม่ได้

ลู่ฝานกำลังครุ่นคิด อู่คงหลิงพูดว่า “ตอนนี้ฉันไม่มีความสามารถอะไรเลย เอาผ้าปิดหน้าคืนฉันเถอะ อย่างน้อยมันก็รักษาชีวิตฉันได้ ถึงตอนนั้นถ้าเกิดเรื่องไม่คาดฝัน นายก็ไม่ต้องกังวลอะไรมาก”

ลู่ฝานพูดว่า “ก็ได้ ฉันจะคืนให้เธอ”

ลู่ฝานพูดพลาง เอาผ้าปิดหน้าออกมาจากอก ตอนเอาผ้าปิดหน้าออกมา

ลู่ฝานสัมผัสอีกสิ่งหนึ่งได้

จิตอัคคี!

ตอนเขาสอบผู้ตรวจการชั้นล่าง เขาได้จิตอัคคีมา!

ลู่ฝานเอาจิตอัคคีออกมาด้วย เขาคืนผ้าปิดหน้าให้อู่คงหลิง

อู่คงหลิงใส่ไว้บนหน้าทันที ดูเธอตื่นเต้นเล็กน้อย

ลู่ฝานถือจิตอัคคี เริ่มครุ่นคิด

“นี่คืออะไร”

อู่คงหลิงถาม

ลู่ฝานหันมามองอู่คงหลิง หลังจากอู่คงหลิงใส่ผ้าปิดหน้า ลู่ฝานรู้สึกว่าอู่คงหลิงมีอะไรผิดปกติไป

ออร่าหรือสิ่งอื่น

เมื่อได้ยินอู่คงหลิงถาม

ลู่ฝานพูดว่า “จิตอัคคี ฉันได้มาตอนบุกไปที่เขาดาบทะเลเพลิง”

อู่คงหลิงตาเป็นประกาย