บทที่ 679

ลู่ฝานเอาเจิงหยงออกมาได้อย่างรวดเร็วและง่ายดาย

ตอนนี้เจิงหยงสภาพน่าเวทนามาก บวมไปทั้งตัว ใบหน้าฟกช้ำ ขยับยังลำบาก

ลู่ฝานรีบยัดยาใส่ปากเจิงหยงไปสองสามเม็ด รักษาชีวิตเขาเอาไว้ก่อน

หลังจากนั้นเรียกไอ้เก้าออกมารักษาอาการบาดเจ็บ ไม่นานสีหน้าเจิงหยงดีขึ้นไม่น้อย

พูดความจริง อาการบาดเจ็บของเจิงหยงน่าตกใจมาก

ในร่างกายไม่ใช่แค่พลังเยือกเย็นของน้ำเย็น ยังมีพิษของเถาวัลย์พิษอีกด้วย

เขาอดทนได้ถึงตอนนี้ เรียกได้ว่าเด็ดเดี่ยวมาก

ลู่ฝานมองเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เจิงหยง นายวิ่งเข้าไปในเถาวัลย์พิษได้ยังไง”

เจิงหยงพูดว่า “ตอนนั้นก็ต้องหนีไม่ใช่เหรอ กุยวัวบ้าคลั่ง ผมทำได้แค่หนี จนหนีมาถึงที่นี่”

ลู่ฝานพูดว่า “ถือว่านายโชคดี ฉันมากวาดเอาเถาวัลย์พวกนี้พอดี โอเค ทุกอย่างจบลงแล้ว เรากลับกันได้แล้ว!”

เจิงหยงพูดว่า “ใช่ ควรกลับได้แล้ว เราสู้กุยวัวไม่ได้ กลับไปจะดีกว่า”

ลู่ฝานประคองเจิงหยงขึ้นมา “ไม่ เราฆ่ากุยวัวตายแล้ว!”

เจิงหยงเสียงแหลมขึ้นมาทันที

“อะไรนะ”

อู่คงหลิงหัวเราะอยู่ข้างหลัง ชี้หน้าเจิงหยงแล้วพูดว่า “นายต้องเวอร์ขนาดนี้ไหม ตาจะหลุดออกมาแล้ว”

ลู่ฝานพยักหน้า “นายฟังไม่ผิดหรอก เราฆ่ากุยวัวตายแล้วจริงๆ”

ฟันของเจิงหยงสั่นกึกกัก “คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม”

ลู่ฝานพูดว่า “เรื่องนี้ไม่น่าจะมีใครพูดเล่นได้นะ”

เจิงหยงพูดว่า “ผมไม่เชื่อ คุณชายลู่ฝาน อย่าหาว่าผมพูดตรงๆ นะครับ ถึงพละกำลังระดับคุณ ก็ไม่มีทางสู้กับกุยวัวได้ คุณต้องหลอกผมอยู่แน่ๆ ถ้าคุณฆ่ากุยวัวตายแล้วจริงๆ ผมจะ......”

อู่คงหลิงเดินเข้ามาพูดว่า “นายจะทำอะไร”