บทที่ 682

เวลากลางคืน ในขณะที่แสงไฟสว่างจ้า

ตระกูลลู่ ต่างก็กำลังลิงโลดดีอกดีใจกันทั้งหมด

นับตั้งแต่วันนี้ไป ลู่ฝานก็จะกลายเป็นที่เคารพนับถือของประชาชนเมืองตงหวาแล้ว

ตระกูลลู่เองก็ถือว่าได้ก้าวขาข้างหนึ่งเข้าไปสู่ระดับตระกูลขุนนางชั้นหนึ่งในเขตตงหวาแล้ว เพียงแค่รอเวลาอีกหน่อย ก็จะกลายเป็นวงศ์ตระกูลใหญ่อันดับต้น ๆ ในเขตตงหวาอย่างแน่นอน

“เจ้าบ้านลู่ฝาน นำเอาสิ่งของบนร่างของกุยวัวนั้นออกมาให้พวกเราดูกันหน่อยเถอะ ให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตากับสิ่งใหม่บ้าง”

ในขณะที่กำลังชนแก้วดื่มกันอย่างสนุกสนานนั้น พวกคนที่ดื่มจนเมาแล้วก็เริ่มที่จะโวยวายขึ้น

พวกข้าราชการพ่อค้านักธุรกิจ ตอนที่เพิ่งจะมาถึงนั้น ก็ยังคงระแวงและยับยั้งชั่งใจอยู่บ้าง

แต่จากการที่ลู่ฝานนั้นเป็นคนที่เข้าถึงง่ายและเป็นกันเอง ไม่มีลักษณะท่าทางที่เย่อหยิ่ง ทำให้ไม่นานนักก็สร้างความสมัครสมานเป็นหนึ่งเดียวกันกับทุกคนได้แล้ว

ลู่ฝานส่ายมือไปมาและพูดขึ้นว่า: “ในตัวของฉันมีสิ่งของอะไรที่ไหนกันล่ะ หลังจากที่เอาชนะกุยวัวได้นั้น ก็แทบจะถูกขวิดตายไปอยู่แล้ว และฟ้าดินก็เกิดการสั่นสะเทือน หลังจากนั้นก็จมลงในทะเลสาบน้ำแข็ง ซึ่งน่าเสียดายมาก ที่ไม่ได้สิ่งของอะไรมาเลย”

ลู่ฝานพูดโกหกกับทุกคนอย่างหน้าด้าน เขาคงไม่มีทางที่จะนำแก้วหินของกุยวัวออกมาให้พวกคนเหล่านี้พบเห็นอย่างแน่นอน

ที่พูดกันว่าเงินทองความมั่งคั่งมักจะไม่เปิดเผย ก็คือหลักเหตุผลแบบนี้นั่นเอง

“ขอโทษทุกท่านด้วย ที่ฉันดื่มไม่เก่งนัก จึงต้องขอตัวลากลับก่อนแล้ว! ”

ลู่ฝานแกล้งทำเป็นมึนเมา พร้อมกับยกมือแสดงความขอโทษต่อทุกคน

เขารู้สึกว่าตนเองกินดื่มสังสรรค์พอสมควรแล้ว ส่วนที่เหลือก็มอบภาระต่อให้กับคุณพ่อลู่หาว และคุณปู่ลู่เฮ่าหรานแล้ว

ก็เป็นเพราะพวกเขาดูท่าทางมีความสุข จึงน่าจะชื่นชอบการสังสรรค์ทำนองนี้

เมื่อลู่ฝานเดินมาถึงลานกว้างหลังบ้านแล้ว ก็โบกมือให้กับลูกหลานตระกูลลู่ที่เดินตามอยู่ด้านข้างนั้นกลับออกไป

ลู่ฝานไม่ค่อยจะชอบสายตาของลูกหลานตระกูลลู่ที่จ้องมองมาที่ตัวเขา ซึ่งเหมือนกับว่าเขาเป็นเทพเจ้าอย่างไรอย่างนั้น

แต่ลู่ฝานเองก็ไม่สามารถพูดอะไรกับพวกเขามากได้ เพราะความเคารพนับถือเขาของคนในตระกูลลู่นั้น มันแทบที่จะฝังลึกเข้าไปในจิตใจแล้ว