บทที่ 691

ตระกูลอี่ว์

ประตูใหญ่ปิดไว้อย่างแน่นหนา แขกผู้มาเยี่ยมเยือนจำนวนเบาบาง

ตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงของเมืองตงหวา วันนี้ดูเหมือนว่า จะเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวอย่างมาก

ภายในตระกูลอี่ว์ พวกคนรับใช้กลับยังยุ่งเหยิงวุ่นวายกันอยู่

ในช่วงที่ผ่านมานี้ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขายิ่งย่ำแย่ลงไปทุกที โดยนับตั้งแต่ที่อี่ว์ชิงเชิง ท่านเจ้าคุณอี่ว์นอนป่วยอยู่บนเตียงนั้น

ทั้งตระกูลอี่ว์เหมือนกับว่าขาดแกนหลักสำคัญไป จนเกิดความยุ่งเหยิงอลหม่านกันไปหมด

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ท่านเจ้าคุณอี่ว์ที่นอนป่วยอยู่บนเตียงนั้น มักจะโมโหโวยวายอยู่เป็นประจำ ทำให้ผู้คนตื่นตระหนกไปตาม ๆ กัน

วันนี้ได้ทำการลงโทษผู้โชคร้ายที่ต้มยา บอกว่ายาที่ต้มนั้นขมเกินไป ผลสุดท้ายจึงถูกทุบตีจนขาหัก

สวนไผ่เขียว คือสถานที่พักผ่อนของท่านเจ้าคุณอี่ว์

ประตูห้องถูกเปิดขึ้น และชายชราคนหนึ่งก็ตะโกนเสียงออกมา

“มานี่หน่อย ผู้คนไปตายที่ไหนกันหมดแล้ว ไปเชิญผู้ฝึกชี่จู้อี้มาหน่อย ท่านเจ้าคุณอี่ว์กระอักเลือดแล้ว”

พ่อบ้านอาวุโสของตระกูลอี่ว์กระวนกระวายใจอย่างมาก เห็นได้ชัดว่า เขาเองนั้นก็ยุ่งมานานไม่รู้เท่าไรแล้ว ถุงใต้ตาลึก จนลูกตาแทบจะยุบลงไปแล้ว

คนรับใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ และพูดว่า: “ผู้ฝึกชี่จู้ไปแล้ว เข้ากลับออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว ก่อนที่จะไปยังพูดไว้ว่า......”

“พูดว่าอะไร? ”

พ่อบ้านอาวุโสพลันโมโหขึ้นมาทันที

คนรับใช้ตัวสั่นไปหมด และรีบพูดขึ้นว่า: “เขาพูดว่า อาการป่วยของท่านเจ้าคุณอี่ว์เขารักษาไม่ได้ จะต้องหายอดฝีมือมาทำการรักษา”

พ่อบ้านอาวุโสตะโกนเสียงดัง: “ยอดฝีมือ ฉันเองก็รู้ว่าต้องหายอดฝือ แต่ยอดฝีมืออยู่ที่ไหนล่ะ ไปหามาให้ฉันหน่อยสิ! ”

คนรับใช้ก้มหน้า ไม่กล้าที่จะพูดอะไรมาก

เกรงว่าหากพูดผิดไป ก็กลัวจะถูกทุบตีจนขาหักอีก

พ่อบ้านอาวุโสโมโหจนหน้าแดงไปหมด และดุด่าเสียงดังว่า: “ผู้ฝึกชี่พวกนี้ เอาแต่รับสิ่งของโดยที่ไม่ทำอะไรเลย ตอนที่แต่ละคนมาถึงนั้น ต่างก็โอ้อวดทะนงตนอย่างกับอะไร แต่ก็ไม่มีสักคนที่จะสามารถรักษาอาการป่วยอย่างแท้จริงได้เลย แล้วผู้ฝึกชี่อีกคนที่แซ่อู๋นั้นกลับไปแล้วเหรอยัง? ”

คนรับใช้พูดว่า: “ยัง ยังไม่กลับไปที กำลังกินดื่มอย่างเต็มที่อยู่ที่ลานกว้างนั้น”

พ่อบ้านอาวุโสกัดฟันพูดขึ้นว่า: “พอได้แล้ว พอได้แล้ว เรียกเขามาที่นี่เถอะ การรักษาอาการป่วยของท่านเจ้าคุณอี่ว์ให้หายได้ถึงจะเป็นเรื่องสำคัญ พวกสิ่งของที่เขาต้องการนั้น โธ่ ฉันจะไปนำมาให้เขา ต่อให้ฉันจะต้องลำบากแค่ไหนก็จะไปเอามาให้เขาให้ได้”