บทที่ 697

“ผู้ฝึกชี่เถ่เมี่ยน เงินค่ารักษา ฉันนำมาให้ท่านแล้ว ท่านลองตรวจดู”

สิ่งของหลายกล่องนำมาจัดวางอยู่เบื้องหน้าของลู่ฝาน หากเป็นพวกเงินทองทรัพย์สินอะไรเหล่านี้ มันช่างธรรมดาไร้ค่าเสียจริง คิด ๆ ว่าคงจะไม่มีผู้ฝึกชี่คนไหนที่ขาดแคลนสิ่งของเหล่านี้หรอก

ดังนั้นสิ่งของที่จัดวางอยู่หน้าของลู่ฝานนั้นส่วนใหญ่จะเป็นสิ่งของที่ผู้ฝึกชี่ต้องการทั้งนั้น

โดยสมุนไพรนั่นเป็นสิ่งของพื้นฐานอยู่แล้ว สูตรการกลั่นยาก็มี และสมบัติล้ำค่าก็มี

หากจะบอกว่ามีมูลค่ามากมายมหาศาลมันก็จะดูเกินไปหน่อย แต่หากบอกว่ามีมูลค่าสูงระดับหนึ่ง ก็คงไม่น่าเป็นปัญหา โดยลู่ฝานได้ตรวจสอบเบื้องต้นแล้ว สิ่งของเหล่านี้สำหรับอาจารย์บำเพ็ญชี่แล้วถือได้ว่ามีแรงดึงดูดมากพอสมควรทีเดียว

แต่สำหรับเขาที่เข้าสู่ระดับนักเรกิแล้ว สิ่งของเหล่านี้มันไม่ค่อยจะเข้าตาสักเท่าไร

ทำเป็นเล่นไปได้ ตอนนี้เขากำลังกลั่นยา อย่างน้อยก็ต้องกลั่นยาทิพย์แล้ว

แต่พวกสมุนไพรและสูตรการกลั่นยาเหล่านี้ ไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้เขาสามารถกลั่นยาทิพย์ได้

ซึ่งไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้ฝึกชี่อู๋เหลียงนั้นถึงไม่เอ่ยถึงพวกสิ่งของเหล่านี้เลย คาดว่าคงจะไม่สนใจเช่นกัน

คิดถึงตรงจุดนี้แล้ว ลู่ฝานก็กลับเกิดความสนใจในอุกกาบาตเหล็กหลิงซานที่ผู้ฝึกชี่อู๋เหลียงพูดถึงอยู่ตลอดเวลานั่น

แต่ตอนนี้ก็ยังคงไม่ถามก่อน รอถึงวันพรุ่งนี้ เมื่ออี่ว์ชิงเฉินตื่นขึ้นมาแล้ว ค่อยไปสอบถามต่อหน้าจะดีกว่า

เพราะว่าตนเองนั้นได้ “ช่วยชีวิต” ของเขาเอาไว้ หากไปสอบถามต่อหน้า เขาคงจะไม่บอกปัดด้วยข้ออ้างต่าง ๆ หรอก

ลู่ฝานสะบัดมือนำเอาพวกสิ่งของเหล่านี้โยนไว้ภายในเข็มขัดทั้งหมด

ก่อนที่จะมานั้น เขายังได้จงใจทาสีเข็มขัดทับไว้ชั้นหนึ่ง เพื่อหลีกเลี่ยงคนอื่นจดจำได้

มองเห็นลู่ฝานโบกมือนำสิ่งของทั้งหมดเก็บขึ้น โดยที่ไม่ได้ใส่ใจมองดูมากนัก พ่อบ้านอาวุโสเองก็รู้ได้เลยว่าสิ่งของเหล่านี้เกรงว่าจะไม่เป็นที่ดึงดูดความสนใจของลู่ฝานสักเท่าไร

แม้ว่าเขาจะสั่งให้คนปรับเปลี่ยนสมบัติล้ำค่าพิเศษหลายชิ้นโดยเฉพาะแล้ว แต่ลู่ฝานเองก็ยังไม่แสดงท่าทีอะไร

สิ่งนี้ทำให้พ่อบ้านอาวุโสเกิดความสงสัยขึ้นมาว่า ตกลงผู้ฝึกชี่เถ่เมี่ยนคนนี้ต้องการอะไรกันแน่

คงจะไม่ได้มาเพราะอุกกาบาตเหล็กหลิงซานหรอกนะ!

พ่อบ้านอาวุโสสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองไปที่ลู่ฝานและพูดขึ้นว่า: “ผู้ฝึกชี่เถ่เมี่ยน ท่านยังต้องการอะไรอีกไหม? ”

นี่คือคำถามหยั่งเชิง ลู่ฝานเองก็ฟังออกได้ถึงความหมายที่แฝงอยู่บ้าง แต่ก็พูดขึ้นอย่างสงบนิ่งว่า: “ไม่ต้องการอะไรแล้ว อีกสักครู่อย่าลืมนำอาหารส่งมาให้ด้วยล่ะ”

พ่อบ้านอาวุโสถอนหายใจยาว ไม่สมควรที่จะใช้ความคิดเห็นที่เลวร้ายไปคาดเดาผู้ที่มีจิตใจสูงส่งเลยจริง ๆ!

“แน่นอน ผู้ฝึกชี่เถ่เมี่ยน ท่านพักผ่อนเถอะ”